پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٠ - الف - در جنگ بدر

رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم با حكمت و دورانديشى، به سروسامان دادن امور مى‌پرداخت و طبيعى بود كه در مقابل توطئه‌هاى دشمنان اسلام و تحريكات آنان، موضعى ضعيف و انفعالى نشان ندهد، ازاين‌رو، دسته‌هايى از سپاهيان خويش را براى تهديد و بعضا تعقيب دشمن به سوى آنان اعزام مى‌داشت.

از آن‌جا كه مدينه به دليل راه‌هاى بازرگانى و ارتباطى جزيرة العرب از موقعيتى استراتژيك برخوردار بود، مسلمانان با افزايش جمعيت خود، به نيروى فشارى تبديل شده بودند كه مى‌بايست روى آن‌ها حساب كرد. به مجرد ورود على عليه السّلام به مدينه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم، آن حضرت در تمام زواياى زندگى و امورى كه رسالت اسلامى مى‌طلبيد و در ساختار دولت و گسترش آيين الهى، با نيروى فوق‌العاده و قدرت و اراده‌اى كه خدا به او ارزانى داشته و قدرت جمع زيادى با آن قابل مقايسه نبود، دوشادوش نبى اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم دست به فعاليت زد. او به بازوى پرتوان پيامبر مى‌ماند كه به وسيله آن دشمن را سركوب مى‌ساخت و اين واقعيت را در كليه نبردهايى كه على عليه السّلام در آن شركت داشته به روشنى مى‌توان ديد. طبيعى است كه نبردها معمولا در نخستين درگيرى متوقف نمى‌شود، هر گروه در اين بخش به موفقيت دست يابد، برنده جنگ است چنان‌كه جنگ بدر[١] سر فصل آغازين نابودى قواى نظامى جزيرة العرب به ويژه قريش و نقطه شروع و خاستگاه پيروزى‌ها و فتوحات مسلمانان، به شمار مى‌آمد.

منقول است كه: [در جنگ بدر] عتبه و شيبه پسران ربيعه و وليد پسر عتبه از صف لشكر بيرون آمده و مبارز طلبيدند در آغاز، عوف و معوّذ پسران عفراء

[١] . به آن جنگ بدر بزرگ گفته مى‌شود و در هفده رمضان سال دوم هجرى و به گفته‌اى نوزدهم آن ماه اتفاق افتاده است.