پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١١ - بخش سوم امام عليه السلام در دوران عمر

بخش سوم امام عليه السّلام در دوران عمر[١]

ابو بكر، مسند خلافت را براى عمر بن خطاب مهيّا ساخت و او به آسانى و بدون زحمت و بى‌هيچ‌گونه مخالفتى از ناحيه سران مهاجر و انصار، بر آن تكيه زد و زمام حكومت را با قدرت به دست گرفت و اداره امور مردم را با خشونت عهده‌دار شد تا آن‌جا كه بزرگان صحابه نيز از اصطكاك با او پرهيز و خوددارى مى‌كردند و جاهليت قريش با به دست آوردن پيروزى سياسى ديگرى، خط و مشى خود را ادامه داده تا هيچ‌گونه حقى براى بنى هاشم قائل نشوند و عمر، اين روند را كاملا تحكيم بخشيد.

ولى امير مؤمنان عليه السّلام پس از مشاهده عملكرد قدرت حاكم و سرسختى و پافشارى زمامداران ناآگاه آن بر انحراف مسير خلافت، به باز پس‌گيرى حق غصب شده خود نپرداخت و خود، در نقش انسانى خيرخواه و امين، خليفه جديد را يارى داد، امام عليه السّلام با درك اين مسئوليت مهم و بزرگ، امين بر سلامت رسالت و امت به شمار مى‌آمد، آن بزرگوار با تلاش خود به قدر امكان در جهت حيات عمومى جامعه سهيم بود و در راستاى آموزش احكام دين و آگاهى دادن و بينش و قضاوت و داورى به گونه‌اى گسترده‌تر از نقشى كه در

[١] . عمر بن خطاب در جمادى الآخر سال( ١٣) هجرى به خلافت رسيد.