پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٩ - بخشش

امام على عليه السّلام در ميدان كارزار با سر برهنه به مصاف جنگاوران هماورد خود مى‌رفت در صورتى كه آنان غرق در سلاح و آهن بودند، بنابراين، چه جاى شگفتى است كه على با دلى باز و پاك و پيراسته و بى‌نيرنگ به سوى آن‌ها بيايد، ولى آنان در پوششى از مكر و حيله با او برابرى كنند؟

پاكدلى‌

از امتيازات اخلاقى امام على عليه السّلام پاكدلى حضرت بود، وى هيچ‌گاه كينه از كسى به دل نداشت، حتى در مورد سرسخت‌ترين دشمنانش كه همواره با حسادت و بدخواهى به او كينه مى‌ورزيدند، اهل عناد و كينه نبود.

بخشش‌

يك از ويژگى‌هاى اخلاقى امام على عليه السّلام را بايد كرم و بخشش بى‌حد و مرز او دانست، بخششى كه در اصول و هدف، پيراسته و سالم و به بخشش فرمانروايان و زورمندانى كه اموال و ثمره تلاش مردم را به ديگران مى‌بخشيدند، شباهتى نداشت. على بن ابى طالب در سراسر زندگى‌اش حتى يك‌بار نيز به چنين عطا و بخششى دست نيالود و آن را نشناخت، كرم و بخشش على واژه‌اى است كه از مردانگى و جوانمردى‌اش پرده برمى‌دارد.

وى دختر خود را بدين جهت كه گردنبندى از بيت المال به امانت گرفته بود تا در عيدى از اعياد، خويش را بدان بيارايد، توبيخ و سرزنش مى‌كند و با دست خود نخل‌هاى گروهى از يهوديان مدينه را آبيارى مى‌كند به گونه‌اى كه دست‌هاى مباركش تاول مى‌زند آن‌گاه كه به مزدى دست مى‌يابد آن را به بيچارگان و درماندگان مى‌بخشد و يا با آن بردگانى را مى‌خرد و فورا آزاد