پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤ - بخش نخست امام على بن ابى طالب عليه السلام در يك نگاه

بيعت و ايستادگى در برابر آن توطئه، امور را به جايگاه اصلى خود بازگرداند ولى اين تلاش سودى نبخشيد امام بايد يكى از اين دو انتخاب مى‌كرد: فرو پاشى دولت از جنبه سياسى و بين‌المللى و حفظ و مراقبت آن با وجود زمامدارانى نالايق.

امام على بن ابى طالب عليه السّلام در اين راستا موضعى اصولى اتخاذ كرد كه تاريخ آن را به نام وى ثبت كرده است آن‌جا كه فرمود:

«فأمسكت يدي حيث رأيت راجعة الناس قد رجعت عن الإسلام، يدعون الى محق دين محمد صلّى اللّه عليه و اله و سلم فخشيت إن لم أنصر الإسلام و أهله، أن أرى فيه ثلما او هدما تكون المصيبة به علّى أعظم من فوت ولايتكم الّتي إنّما هي متاع أيّام قلائل يزول منها ما كان كما يزول السراب أو كما يتقشّع السحاب»؛[١]

دست روى دست گذاردم تا اين‌كه با چشم خود ديدم گروهى از اسلام بازگشته و قصد دارند دين و آيين محمد صلّى اللّه عليه و اله و سلم را نابود سازند، در چنينى موقعيتى بيم آن داشتم اگر اسلام و أهلش را يارى نكنم بايد شاهد نابودى و تفرقه در اسلام باشم كه مصيبت آن برايم بمراتب از رها ساختن خلافت و حكومت بر شما بزرگتر بود زيرا بهره زودگذر زندگى مانند سراب و يا به‌سان ابرهاى از هم پاشيده، زايل شده و به پايان مى‌رسد.

موضع‌گيرى‌هاى اين پيشواى دلير و والاهمت در بيست و پنج سال رنج و نگرانى كه- به تعبير خود- جام صبر و شكيبايى تلخ‌تر از حنظل را نوشيد، در امورى چون حفظ و حراست از وحدت و يكپارچگى امّت اسلامى و

[١] . بحار الانوار ٣٣/ ٥٩٦ و ٥٩٧ باب الفتن الحادثه بمصر، چاپ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى.