پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤٦ - حكومت امام عليه السلام و دشوارىهاى راه

على عليه السّلام سر برتافتند: سعد بن ابى وقاص، عبد اللّه بن عمر، كعب بن مالك، مسلمة بن مخلّد، ابو سعيد خدرى، محمد بن مسلمه، نعمان بن بشير، رافع بن خديج، عبد اللّه بن سلام، قدامة بن مظعون، اسامة بن زيد، مغيرة بن شعبه، صهيب بن سنان، و معاوية بن ابو سفيان را مى‌توان نام برد.[١]

اما برخى از اين افراد بر كوتاهى نمودن در بيعت با امام عليه السّلام نادم و پشيمان گشتند ولى حضرت به هيچ يك از آنان كوچك‌ترين تعرّضى نكرد و آن‌ها را ميان امّت به حال خود وانهاد تا از همان حقوقى كه مردم برخوردارند، آنان نيز برخوردار باشند.

حكومت امام عليه السّلام و دشوارى‌هاى راه‌

امام على عليه السّلام پس از ٢٥ سال كناره‌گيرى از اداره حكومت اسلامى و رهبرى امّت و دولت، به زمامدارى رسيد. امّت و دولت هردو در مسيرهاى منحرفى كه حكومت‌هاى قبلى در اين فاصله زمانى ايجاد نموده بودند پيش مى‌رفتند و اين قضيه در به ضعف كشاندن موضع امام عليه السّلام نسبت به اين رخدادها، عاملى مؤثر به شمار مى‌آمد، زيرا در برهه قبلى، مردم عادت كرده بودند امام عليه السّلام را به چشم فردى محكوم ببينند نه حاكم، آن هم محكوم افرادى بى‌لياقت و ناشايست ... چنان‌كه در وجود برخى شخصيت‌ها جهت عملى ساختن اهداف خود، حس رقابت و دست‌يابى به اوج قدرت، فزونى يافت ازاين‌رو، مى‌بينيم زبير در سقيفه در برابر كسانى كه به دنبال كسب قدرت بودند به دفاع از حق امام عليه السّلام پرداخت ولى امروز شاهديم كه خود، براى دست‌يابى به قدرت، با

[١] . تاريخ طبرى ٣/ ٤٥٢ چاپ مؤسسه اعلمى.