پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٨ - نتيجه حكميت

گردهمايى داوران‌

زمان گردهمايى داوران دو طرف فرا رسيد، امام عليه السّلام گروهى چهار صد نفره را به سرپرستى شريح بن هانى بدان سامان گسيل و عبد اللّه بن عباس را جهت اقامه نماز و اداره امورشان، با آنان همراه ساخت و ابو موسى اشعرى نيز آن‌ها را همراهى مى‌كرد و از سويى معاويه نيز با اعزام چهار صد تن از شاميان به سر پرستى عمرو عاص، اين كار را آغاز كرد و دو گروه در «دومة الجندل» با يكديگر ديدار كردند.

عدّه‌اى از صاحب‌نظران و ارادتمندان امام عليه السّلام از بيم مكر و حيله عمرو عاص نزد ابو موسى شتافته و با پند و موعظه به او هشدار دادند و در اين راستا كوشيدند تا وى را به دورانديشى و دقت در تصميم‌گيرى وا دارند.[١]

نتيجه حكميت‌

ابو موسى اشعرى و عمرو عاص در كنار يكديگر قرار گرفتند، فرد نخست داراى حماقت سياسى و ضعف گرايش اعتقادى و عدم پايبندى به ولايت‌پذيرى امام و پيشواى خود على عليه السّلام و دوّمى، انسانى حيله‌گر و مكّار، داراى خوى فريبكارى و خواهان كنار گذاشتن و دور ساختن كامل خط اهل بيت عليهم السّلام از عرصه سياسى بود، آن‌چه وى را بدين كار و همكارى با معاويه- آزاد شده فرزند آزاد شده- وامى‌داشت، آز و طمع دست‌يابى به قدرت و جاه و مقام بود.

[١] . وقعة صفين ٥٣٤، شرح نهج البلاغه ٢/ ٢٤٦، چاپ دار احياء التراث العربى.