پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧٤ - نخستين نماز جماعت در اسلام

گفت: وى محمد بن عبد اللّه بن عبد المطلب برادرزاده من است.

پرسيدم: اين زن كيست؟

گفت: همسرش خديجه دختر خويلد.

پرسيدم: اين جوان كيست؟

گفت: على بن ابى طالب پسر عموى اوست.

پرسيدم: چه كارى انجام مى‌دهند؟

گفت: او نماز مى‌خواند و ادعاى پيامبرى دارد و جز همسر و پسر عموى نوجوانش كسى از دستورات وى پيروى نمى‌كند وى مدعى است كه گنج‌هاى كسرى و قيصر را به روى امّت خود خواهد گشود.[١]

آرى، پس از به وجود آمدن هسته مبارك امّت اسلامى متشكّل از رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم و على عليه السّلام و حضرت خديجه، خبر دين و آيين جديد الهى ميان قريش منتشر گرديد و كسانى را كه خدا به ايمان هدايت فرموده بود به اسلام گرويدند و بدين‌سان قدرت و شوكت مسلمانان افزايش يافت و پس از ساليانى اندك به نظامى قدرتمند مبدّل شد كه توانست به جهت برخوردارى از دين و عقيده و آرمان در برابر انبوه دشمن و رويارويى و مبارزه‌جويى با آنان، اعلان موجوديت كند ... و خداى سبحان به پيامبر ارجمند خود دستور داد تا آن چه را بدو فرمان داده شده، آشكارا بيان نمايد. ياران رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم پيش از آن هرگاه قصد نماز خواندن داشتند نهانى به كوه و درّه‌ها مى‌رفتند. روزى برخى از ياران رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم در شعب مشغول نماز بودند چند تن از مشركان از جمله ابو سفيان بن حرب و أخنس بن شريق و جمعى ديگر، با

[١] . مسند احمد ١/ ٢٩، خصائص نسايى ٣، تاريخ دمشق ١/ ٥٨، كفاية الطالب كنجى ١٣٩، كامل ٢/ ٥٧.