پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٥ - ب - در جنگ احد

روانه بهشت مى‌كند. آيا هم‌اكنون ميان شما كسى هست كه شمشير من او را شتابان وارد بهشت و يا شمشير او مرا با شتاب راهى دوزخ سازد؟.

على عليه السّلام از صف لشكر بيرون آمد و به سمت او رفت‌[١] و ميان صفوف دو سپاه با يكديگر درگير شدند. رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم در جايگاهى كه براى اشراف بر ميدان جنگ و نظارت بر آن برايش فراهم شده بود قرار داشت. على عليه السّلام ضربتى بر طلحه وارد ساخت و پايش را قطع كرد و او نقش بر زمين شد و پرچمش به زمين افتاد، حضرت به سمت او رفت تا سر از بدنش جدا كند. وى عورت خود آشكار ساخت و امام عليه السّلام را به خدا و حرمت خويشاوندى سوگند داد تا از كشتن او صرف‌نظر كند، حضرت دست از او برداشت رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم و مسلمانان با شادى از نتيجه اين جنگ، نداى تكبير سر دادند.

پس از او برادرش عثمان بن ابى طلحه به ميدان شتافت و پرچم را به دست گرفت، حمزه بن عبد المطلب بر او حمله‌ور شد و او را با ضربتى به هلاكت رساند، سپس برادرش سعيد، پرچم را به دست گرفت، على عليه السّلام بر او يورش برد و او را به قتل رساند و آن‌گاه ارطاة بن شرحبيل پرچم را گرفت و على عليه السّلام او را كشت و بدين ترتيب ٩ تن از قبيله عبد الدار يكى پس از ديگرى پرچم را به دست گرفتند و همه آنان با شمشير على عليه السّلام و يا حمزه به هلاكت رسيدند.[٢]

برده‌اى از قبيله عبد الدار به نام «صواب» آخرين فردى بود كه پرچم را به دست گرفت و على عليه السّلام بر او حمله برد و او را به قتل رساند و پس از او پرچم وسط ميدان افتاد و كسى جرأت برداشتن آن را نداشت.

[١] . تاريخ طبرى ٢/ ١٩٩ مؤسسه اعلمى.

[٢] . كامل ٢/ ١٥٢- ١٥٤.