پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧٨ - در شعب ابو طالب

جانفشانى، كسى يار و ياورى نظير على بن ابى طالب عليه السّلام براى پيامبر اكرم سراغ نداشت.

على عليه السّلام از آغاز رسالت تا هجرت‌

قريش از متوقف ساختن روند گسترش اسلام و جلوگيرى از تبليغ و ارشاد پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم عاجز و ناتوان گشت، و توطئه‌ها و دسيسه‌هايش به يأس مبدّل گشت و تهمت‌ها و تهديداتش به شكست انجاميد. زيرا ابو طالب براى رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم چونان دژى استوار به شمار مى‌رفت كه همواره از سلطه و آزار و اذيّت قريش در مورد پيامبر جلوگيرى مى‌كرد. ازاين‌رو، قريش به شيوه‌اى ناجوانمردانه كه حاكى از حقد و كينه و ضعف آنان بود، متوسل شد.

كودكان و اطفال را وادار به اهانت و پرتاب سنگ به رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم نمود. در چنين موقعيتى براى ابو طالب- كه پيرى سالخورده و بزرگ بنى هاشم- به شمار مى‌آمد امكان تعقيب كودكان فراهم نبود و در اين‌جا نقش برجسته على بن ابى طالب عليه السّلام به خوبى مشخص مى‌شد زيرا آن بزرگوار به مقتضاى سنّ خود، كودكانى را كه قصد اهانت به رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم داشتند، تعقيب و از وجود مقدس پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم دور مى‌ساخت.[١]

در شعب ابو طالب‌

با سرعت گرفتن گسترش و انتشار اسلام در مكه اين آيين الهى به نظامى تبديل شد كه خواب را از چشم مشركان ربود و به عنوان خطرى بزرگ، منافع‌

[١] . اختصاص مفيد ١٤٦.