پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٨ - عبادت و تقوا

بدان‌چه جبرئيل بر او نازل كرد، پى برد. امام عليه السّلام آشناترين ياران پيامبر به احكام دين و سرآمد آنان در قضاوت و داورى بود و در حفظ و حراست از دين برتر از ديگران بود و در تبليغ رسالت بيش از همه كوشيد. نظرش از همه دقيق‌تر و عين حقيقت بود، تا آن‌جا كه عمر، در حق او گفت: خداوند هيچ‌گاه مرا در مسأله دشوارى كه ابو الحسن در كنارم نباشد، گرفتار نسازد.[١]

وى انديشمندى با تجربه و دانا، صاحبنظرى آگاه، داراى احساسى لطيف، انسانى پاك‌سرشت و از روحى بى‌آلايش برخوردار بود، فردى خوش‌سليقه، بهره‌مند از انديشه‌اى درست، نيك روش، حاضر جواب، داراى حضور ذهن و مسئوليت‌شناس بود.[٢]

عبادت و تقوا

على بن ابى طالب عليه السّلام به پرهيزكارى و تقوا مشهور بود و همين ويژگى عامل بسيارى از عملكرد و رفتار آن حضرت در مورد خود و نزديكان و مردم بود. پارسايى و تقواى على از قبيل پرستش و عبادت پارسايان ديگر نيست كه ناشى از شرايط اوضاع يا هواى نفسانى باشد، عبادت و پرستشى كه از بسيارى پارسايان سراغ داريم، گاهى واكنشى از ضعف روح و بيم و نرمى بوده و گاهى براى فرار از روبرو نشدن با زندگى و زندگان است و يا بسيارى از اوقات هوسى ميراث نهادنى است كه با هوس ديگرى تقويت مى‌گردد، منشأش تقدسى است كه مردم و اجتماع از هر راه و رسمى به يادگار مانده، دارند. آن‌گاه ملاحظه خواهى كرد كه عبادت، از نگاه على، تلاشى‌

[١] . مناقب آل ابى طالب ٢/ ٣٦١ چاپ دار الاضواء.

[٢] . مقدمه شرح نهج البلاغه، تحقيق محمد ابو الفضل ابراهيم.