پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٦ - فلسفه و اصول حكومت اسلامى

٤. تعدّد مراكز تصميم‌گيرى؛

٥. باطل‌گرايى و بى‌اهميتى به دين؛

٦. جور و ستم؛

٧. فخر و تكبّر؛

٨. جلوگيرى از نيكى و احسان؛

٩. اسراف و تبذير؛

١٠. غفلت؛

١١. انتقامجويى؛

١٢. بى‌تدبيرى؛

١٣. عبرت نگرفتن و عدم استفاده از تجربه‌ها؛

١٤. پوزش‌خواهى بسيار و اشتباهات فراوان؛

١٥. تباه ساختن اصول و ارزش‌ها؛

١٦. مقدم داشتن اراذل و اوباش در پست‌هاى ادارى بر افراد شايسته؛

امام عليه السّلام فرمود: گماردن اراذل و اوباش و جوانان بى‌تجربه بر اداره دولت‌ها، دليل انقراض و از دست رفتن آن حكومت‌هاست.

١٧. خيانت؛

حضرت فرمود: هرگاه خيانت پديد آيد، بركات الهى رخت برمى‌بندد، زمامدارى كه وزيرش به او خيانت ورزد، تدبيرش به تباهى مى‌رود.

١٨. ضعف سياست؛

امام عليه السّلام فرمود: آفت زمامداران، ضعف سياست آن‌ها و آفت توانمندان، ضعيف شمردن دشمن است، آن كس كه در تدبيرش تأخير كند، نابودى‌اش زود هنگام است.

١٩. بدرفتارى؛

حضرت فرمود: «آفة الملوك سوء السيرة»؛ آفت زمامداران، بدرفتارى با مردم است.