پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٦ - توحيد و عدل و معاد

و نيز فرمود:

در شگفتم از كسى كه در خدا شك و ترديد مى‌كند در حالى كه آفريده‌هاى خدا را مى‌بيند ... او با نشانه‌هاى تدبير و نظام محكمى كه به ما ارائه داده عظمت خويش را در برابر انديشه‌ها، آشكارا جلوه‌گر ساخته است.

و آن‌گاه كه از آن بزرگوار سؤال شد آيا پروردگار خود را ديده‌اى؟

پاسخ داد:

«و كيف أعبد ربّا لم أره؟»؛

چگونه مى‌سزد، پروردگارى را كه نديده‌ام پرستش نمايم.

سپس فرمود:

«لا تدركه العيون بمشاهدة العيان و لكن تدركه القلوب بحقائق الايمان ... عظم عن أن تثبت ربوبيّته باحاطة قلب او بصر»؛

چشم‌ها هرگز او را آشكارا نمى‌بيند، اما دل‌ها با نيروى حقيقت ايمان، وى را درك مى‌كنند ...

در دعاى آن حضرت معروف به دعاى صباح آمده است:

اى آن‌كه خود بر ذات مقدس خويش دلالت دارد و از مشابهت با آفريدگانش پيراسته و از نزديك بودن به چگونگى‌هاى آفريدگانش برتر است، اى كسى كه به نهاد دل‌ها نزديك و از گردش چشم‌ها دور است و به هرآن‌چه بود قبل از به وجود آمدنش آگاهى داشت.

امام عليه السّلام خطبه علوى خويش را سرشار از نشانه‌هاى آسمانى و زمينى قدرت الهى ايراد فرمود و آگاهانه و با بصيرت در آن‌ها به تفصيل سخن گفت.

نشانه‌هاى قدرت و عظمت خدا را به گونه‌اى تشريح كرد كه مطالعه‌كننده را در برابر عظمت او، ايمان و خضوع بخشيد به نحوى كه هركس به خطبه‌هاى آن بزرگ‌مرد گوش بسپارد، ملاحظه خواهد كرد كه حضرت همان‌گونه است كه خود فرمود: به خدا سوگند! اگر پرده‌ها نيز كنار رود، بر يقين من چيزى افزوده‌