پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٢٣ - و - در فتح مكه

به خدا سوگند! من با قدرت بدنى و نيرويى برخاسته از انرژى غذا، در قلعه خيبر را از جا بر نكندم و آن را چهل ذراع پشت سرم پرتاب ننمودم، بلكه از قدرتى آسمانى و روحى كه با نور خدايى پرتو افشان بود اين عمل را انجام دادم، نسبت من به رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم همانند نسبت روشنايى، به روشنايى است.[١]

و- در فتح مكه‌[٢]

صلح و آرامش بر فضاى پيرامون قريش و مسلمانان حاكم گشت و رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم به تمام مواد پيمان‌نامه پايبند ماند، ولى قريش در انديشه نقض پيمان بودند و تصور كردند قدرت مسلمانان پس از شكست و عقب‌نشينى در جنگ «موته» به ضعف گراييده است ازاين‌رو، تحقير مسلمانان به جايى رسيد كه بر ضد قبيله خزاعه هم‌پيمان نبى اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم، دست به توطئه زده و برخى هم پيمانان خود را از قبيله بكر بر اين كار تحريك كردند و بدين ترتيب، ميان آنان درگيرى به وجود آمد و قبيله بكر با پشتيبانى و حمايت قريش بر خزاعه پيروز شد و با اين كار پيمان قريش نقض و بر ضد مسلمانان اعلان جنگ نمودند.

پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم تصميم به سركوبى قريش گرفت، و سخن معروف خويش را بيان كرد كه: اگر خزاعه را يارى نكنم پيروز نگشته‌ام. و بدين‌سان، مهياى نبرد با آنان شد. حضرت كوشيد خبر اين موضوع به گوش دشمن نرسد، ولى حاطب بن ابى بلتعه، پنهانى اين خبر را فاش ساخت، بدين ترتيب كه نامه‌اى را توسط زنى براى قريش فرستاد تا آنان را از تصميم رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم آگاه سازد. پيش از اين‌كه آن زن از حومه مدينه دور شود، وحى بر پيامبر نازل‌

[١] . امالى صدوق: مجلس ٧٧، حديث ١٠

[٢] . فتح مكه در ماه رمضان سال هشتم هجرت نبوى اتفاق افتاد