پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦٥ - فتنهانگيزان

بخش دوّم با ناكثين‌[١]

فتنه‌انگيزان‌

بيعت مردم با امير مؤمنان عليه السّلام چونان صاعقه‌اى بر پيكر قريش و كليه بدخواهان اسلام، فرود آمد. حكومت امام عليه السّلام امتداد همان حكومت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم به شمار مى‌آمد كه جور و ستم و دشمنى و سركشى را به خاك مذلّت كشاند و عدل و مساوات و حق و فضيلت را به ارمغان آورد، و منافع اقتصادى را كه بر پايه ربا و احتكار و بهره‌كشى استوار بود، درهم شكست و از آن‌جا كه فرمانروايان عثمان مشمول اصلاحات امام على عليه السّلام مى‌شدند بر بسيارى از بزرگان قريش گران مى‌آمد كه خود را با هر شهروند ديگر و از هر گروه و دسته‌اى كه در دستگاه حكومتى امام راه يافته بودند، مساوى بدانند.

طلحه و زبير پس از آن‌كه توسط عمر نامزد خلافت شدند، هر يك خود را هم‌سنگ امير المؤمنين عليه السّلام مى‌پنداشتند و انتظار داشتند حداقل بر بخش عظيمى از سرزمين اسلامى حاكميت يابند، عايشه نيز نزد خلفاى پيشين از جايگاهى برجسته برخوردار بود چرا كه او هرگونه مى‌خواست سخن مى‌راند، ولى اكنون پى مى‌برد در حكومتى كه اساس و منبع آن را در قانونگذارى و

[١] . جنگ جمل در جمادى الاخر سال ٣٦ هجرى رخ داد.