پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٧ - ساده زيستى

مردم دنياپرستى كه در پى به بردگى كشاندن برادران ناتوان و بيچاره و ستمديده خود بودند از دست نداد؟

عدالت‌

اگر على عليه السّلام دادگرترين مردم باشد، جاى شگفتى نيست، بلكه اگر داراى چنين ويژگى‌هاى نبود شگفت‌آور بود. داستان على در موضوع عدالت، از يادگارهاى ارزشمندى است كه مقام انسانيّت و روح انسانى را عزّت و سربلندى مى‌بخشد.

امام عليه السّلام به هنگام محاكمه و يا اجراى عدالت، بين خود و توده مردم تفاوتى قائل نمى‌شد، بلكه براى آرامش روح خويش، در صورت لزوم مى‌كوشيد تا در مجلس محاكمه حضور يابد.

در ساده‌ترين كارها نيز عدالت در روح على جارى بود، سفارشات و نامه‌هاى امام به فرمانداران و كارگزارانش، پيرامون يك محور يعنى عدالت، دور مى‌زد. به‌هرحال عدالت در دل على و پيروانش پيروز گرديد، هرچند بر او و پيروانش جور و جفاى فراوانى روا داشتند.

ساده زيستى‌

از جمله اصول اخلاقى امام عليه السّلام تكيه بر ساده زيستى و بيزارى و تنفر از تكلف بود و مى‌فرمود:

«شرّ الإخوان من تكلّف له»؛[١]

بدترين دوستان كسى است كه براى پذيرايى از او، خود را به زحمت اندازى.

[١] . نهج البلاغه كلمات قصار ٤٧٩.