پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٤ - قرآن و سنت نبوى

تمام آبش را نمى‌توانند كشيد و چشمه‌هايى است كه نمى‌توانند از آن بكاهند، آبشخورى است كه هرچند از آن برگيرند از آن كاسته نمى‌شود ... خداوند قرآن را فرو نشاننده عطش دانشمندان، باران بهارى قلب درك‌كنندگان و جاده وسيع صالحان قرار داده است ... قرآن براى آن‌كس كه آن را حفظ كند دانش و براى كسى كه روايت كند، گفتارى پرارزش و براى آن‌كس كه قضاوت و داورى نمايد حكم و فرمان الهى تلقى مى‌شود. قرآن بهبودى بخشى است كه با وجود آن بيمارى‌ها وحشت نمى‌آورد ... و دارويى است كه پس از آن، بيمارى باقى نخواهد ماند، براى بيمارى‌هاى خود از قرآن شفا و بهبودى بطلبيد، و براى پيروزى بر شدائد و مشكلات از آن يارى جوييد، زيرا در قرآن شفاى بزرگترين بيمارى‌ها يعنى كفر و نفاق و گمراهى و ضلالت، آمده است.[١]

امام عليه السّلام در مورد سنّت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم مردم را به عمل بر طبق آن فراخوانده و موقعيت و مواضع درخشان ائمه عليهم السّلام را در رساندن سنّت صحيح به امّت، روشن ساخته است و مواردى از سنّت رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم را كه باطل گرايان به تباهى كشانده‌اند احيا نموده و به بيان علل و اسباب انحراف از مسير سنّت پرداخته است، آن‌جا كه فرمود:

از راه و رسم پيامبرتان پيروى كنيد كه بهترين راه و رسم‌هاست، رفتارتان را با روش پيامبر تطبيق دهيد، كه هدايت‌كننده‌ترين روش‌هاست.

و فرمود:

محبوب‌ترين بندگان نزد خدا كسى است كه از پيامبرش سرمشق گيرد و گام جاى گام او نهد.

نيز فرمود:

رهبرى پيامبر را بپذير و در طريق نجات و رستگارى، او را پيشواى خود بدان.

هم‌چنين فرمود:

[١] . به خطبه ١٧ نهج البلاغه، چاپ صبحى صالح مراجعه شود.