پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٥ - شجاعت

شجاعت‌

دليرى و شجاعت امام عليه السّلام به منزله بيان طرز فكر و به مثابه عمل ناشى از اراده است، زيرا محور شجاعت، دفاع از حق، و ايمان به نيكى و احسان تلقى مى‌شود.

مشهور است كه هيچ قهرمان دلاورى در ميدان جنگ در برابر على عليه السّلام توان مقاومت نداشت. وى چون از مرگ نمى‌هراسيد، از برابرى با هيچ قهرمانى واهمه و پروا نداشت، بلكه انديشه مرگ در هيچ ميدانى حتى براى يك‌بار به ذهن آن بزرگوار خطور نكرد، او به مبارزه هرقهرمانى مى‌رفت نخست او را پند و اندرز مى‌داد تا وى را به هدايت رهنمون شود.

امام على عليه السّلام با همه نيروى شگرف و شجاعت فوق‌العاده‌اش در هيچ موقعيتى به ظلم و ستم دست نيالود. تاريخ‌نگاران همه بر اين امر اتفاق نظر دارند كه على عليه السّلام تا مجبور نمى‌گشت، وارد كارزار نمى‌شد و تا مى‌توانست مى‌كوشيد از راه‌هاى مسالمت‌آميز اختلافات را با دشمنان خود برطرف سازد و از خونريزى جلوگيرى به عمل آورد.

ويژگى دور بودن امام عليه السّلام از ظلم و ستم، اصلى از اصول روح على و خلق و خويى از اخلاق پسنديده وى به شمار مى‌آمد و همين ويژگى با انديشه كلى على پيوندى ناگسستنى داشت، انديشه‌اى كه بر پايه مردم دوستى، وفاى به عهد و نگهدارى پيمان استوار بود مگر آن‌كه مردم در پيمان خويش، خيانتى مى‌كردند و يا بى‌رحمى پيشه مى‌ساختند، كه اين روش در منطق امام قابل اغماض و گذشت نبود، اگر اين جوشش عظيم مهر و وفاى على از دل حضرتش سرچشمه نمى‌گرفت، صداقت را بر عداوت و دشمنى ترجيح‌