پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤٢ - ادبيات در گفتار امام عليه السلام

اى صاحب بخشش و بزرگوارى، حمد و سپاس تو را مى‌سزد، به هركه خواهى عطا كنى و از هركس بخواهى دريغ مى‌دارى، اى خداى آفريننده من، اى پناه و پناهگاهم در دشوارى‌ها و رفاه و آسايش به درگاه تو مى‌نالم، خدايا! گرچه گناهانم بزرگ و زياد است ولى عفو و بخشش تو از گناه من بزرگتر و وسيع‌تر است، خدايا! تو خود حال زار و فقر و پريشانيم را مى‌بينى و نيايش و راز و نياز نهانى‌ام را مى‌شنوى، خدايا! اگر نوميدم كنى و از درگاهت برانى به چه كسى اميدوار باشم و چه كسى را نزد تو شفيع قرار دهم، خدايا! مرا از قهر عذابت در پناه خود قرار ده، زيرا من بنده اسير و ذليل و ترسان و خاضع به درگاه توام، خدايا! اگر هزار سال عذابم كنى رشته اميدم از رحمت تو قطع نخواهد شد، خدايا! اگر تو، از مردم غير نكوكار درنگذرى، پس آنان را كه گرفتار هواى نفس و بدكاره‌اند چه كسى خواهد بخشيد، خدايا! آن كس كه در اشتياق توست، تمام شب را بيدار و به نيايش و دعا مشغول است، ولى غافلان در خوابند.

ادبيّات در گفتار امام عليه السّلام‌

بر مجموعه‌هايى از سخنان امام عليه السّلام كه به صورت نثر و نظم در نهج البلاغه و ديگر كتبى كه به نشر آثار امام پرداخته و از آن بزرگوار نقل شده است، آشنا شديم. در اين سخنان به اوج و بلنداى پردرخششى كه امام عليه السّلام در عرصه خطابه و نامه‌نگارى و كلمات و پندهاى حكمت‌آميز و يا عرصه شعر بدان دست يافته بود، پى برديم،- همان‌گونه كه اساتيد فنّ ادب گفته‌اند- اگر بگوييم برترين دست‌آورد ادبى تاريخ از جنبه‌هاى هنرى و ژرفاى معنا و عمق‌

[١] . صحيفه علويه و مفاتيح الجنان.