پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٤ - فلسفه و اصول حكومت اسلامى

پسنديده و ناپسند را آشكار مى‌سازد.

حضرت با تشريح اين كه حكومت، كالايى ناپايدار و زودگذر است و نبايد بدان مغرور شد مى‌فرمايد: «الدولة كما تقبل تدبر»؛ دولت، همان‌گونه كه رو مى‌آورد، از دست مى‌رود سپس فرمود: حكومت نمونه، حكومتى است كه ارزشى بوده و سزاوار زمينه‌سازى و برنامه‌ريزى باشد.

خطوط اصلى نظام حكومت اسلامى و مسئوليت‌هاى مهم دولت نمونه عبارتند از:

١. آگاهى دادن به مردم؛

٢. ايجاد عدل و داد؛

٣. حمايت و پشتيبانى از دين؛

٤. اقامه و اجراى حدود؛

٥. تربيت جامعه؛

٦. كوشش در پند و اندرز و ابلاغ؛

٧. توان مالى لازم، و بهبود وضع زندگى مردم؛

٨. دفاع از استقلال و كرامت امّت؛

٩. امنيّت كامل داخلى؛

١٠. كمك به محرومان؛

١١. يارى دردمندان؛

١٢. توجه به عمران و آبادى؛

زمامدار نمونه بايد از برخى صفات كه مهم‌ترين عوامل پايدارى حكومت اوست، برخوردار باشد از جمله:

١. تسليم حق بودن؛

٢. درك و شناخت امور؛

٣. بيان روشن و شفاف؛