پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٥ - توحيد و عدل و معاد

آن‌چه ميان مردم شايع است، هم احاديث حق است و هم باطل، هم راست و هم دروغ.

ناسخ و منسوخ، عام و خاص، محكم و متشابه، هم احاديثى است كه به خوبى حفظ شده و هم رواياتى است كه با ظن و گمان روايت شده است، در عصر پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلم آن‌قدر به آن بزرگوار دروغ بسته شد كه به‌پا خاست و خطابه ايراد كرد و فرمود: هركس عمدا به من دروغ ببندد، بايد جايگاه خويش را در آتش دوزخ انتخاب كند.

هيچ يك از اين امت را با خاندان پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلم نمى‌توان مقايسه كرد ... آنان زندگى علم و مرگ جهل‌اند ... با حق مخالف نيستند و در آن اختلافى ندارند، اركان اسلام‌اند و پناهگاه مردم، به وسيله آن‌ها حق به نصاب خود رسيد و باطل ريشه‌كن گرديد و زبان باطل، از بن بركنده شد، دين را توأم با فراگيرى و عمل، درك كردند، نه تنها شنيدن و نقل كردن. آنان جايگاه اسرار خدا و ملجأ فرمان او و ظرف دانش اويند، مرجع احكام الهى، پناهگاه كتاب‌هاى او هستند و كوه‌هاى استوار دين و آيين او، چراغ‌هاى روشنى بخش تاريكى‌ها، چشمه‌سارهاى حكمت‌ها، معادن دانش و خاستگاه حلم و بردبارى‌اند؛

و فرمود:

من نشانه و دليل روشنى بر حقانيّت خود از ناحيه پروردگار خويش دارم، و در راه روشنى حركت مى‌كنم كه آن را از ميان راه‌هاى گوناگون برگزيده‌ام.[١]

توحيد و عدل و معاد

امام عليه السّلام پيرامون إثبات وجود خداى متعال فرمود:

«الحمد للّه الدال على وجوده بخلقه و بمحدث خلقه على أزليّته و باشتباههم على أن لا شبه له»؛

ستايش خدايى را مى‌سزد كه آفرينش مخلوقاتش دليل وجود وى و حادث بودن آن‌ها دليل أزليّت اوست.

[١] . معجم موضوعى نهج البلاغه: ٤٢- ٥٣ و ١٠١، تصنيف غرر الحكم: ١٠٩- ١١٧.