پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠١ - الف - در جنگ بدر

و عبد اللّه بن رواحه كه همگى از انصار بودند، براى مبارزه با آنان به ميدان شتافتند، مشركان فرياد زدند شما كيستيد؟

گفتند: از انصار.

در پاسخ گفتند: شما هماوردانى گرامى هستيد، ولى ما را به شما نيازى نيست، بايد افراد هم‌شأنى از قبيله خودمان به جنگ ما بيرون آيند. پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم به عمويش حضرت حمزه و عبيدة بن حارث و على عليه السّلام فرمان داد به مصاف آنان بيرون روند، هر يك از آنان به يك تن از طرف مقابل نزديك شدند به اين ترتيب كه عبيدة بن حارث با عتبه، حمزه با شيبه، و على عليه السّلام با وليد درگير شدند حضرت حمزه شيبه را لحظه‌اى مهلت نداد و به هلاكت رساند و على عليه السّلام وليد را كشت و ميان عبيده و عتبه دو ضربت رد و بدل شد و هريك ديگرى را مجروح ساخت كه حمزه و على بر عتبه يورش برده و او را به هلاكت رساندند.[١] آن‌گاه آتش نبرد بين طرفين از جنبه نظامى به صورت جنگى نابرابر، شعله‌ور گرديد، جبهه مسلمانان با تعداد ٣١٣ تن كه با ايمان و اعتقاد مى‌جنگيدند و از حق دفاع كرده و مردم را به حق فرا مى‌خواندند و جبهه قريش متشكل از ٩٥٠ تن بود كه بر اساس غرور و تعصب جاهلى مبارزه مى‌كردند، در اين‌جا عناصر جديدى از جمله دعاى رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم و پايدارى و دلاور مردى حضرت حمزه و توانمندى امير مؤمنان عليه السّلام در جنگ دخالت داشتند.

على و حمزه عليهما السّلام و دلير مردان لشكر اسلام به قلب سپاه قريش تاختند و خود و تعداد زياد دشمنانشان را فراموش كرده بودند به گونه‌اى جنگ در

[١] . كامل ٢/ ١٣٤ و ١٣٥ چاپ مؤسسه اعلمى و تاريخ طبرى ٣/ ٣٥.