٥١. صحيح البخارى‌- به نقل از عايشه-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را ديدم كه در يك روز بسيار سرد، وحى بر او نازل مى‌شود و پس از قطع شدن وحى، از پيشانى‌اش، عرق مى‌ريخت.[١]

٥٢. فتح البارى‌- به نقل از عايشه، در باره پيامبر خدا صلى الله عليه و آله-: هر گاه بر ايشان وحى فرود مى‌آمد، عرق مى‌ريخت.[٢]

٥٣. المناقب‌، ابن شهرآشوب- به نقل از ابن عبّاس-: پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه قرآن بر او نازل مى‌شد، آن را با زبان و لبانش مى‌گرفت [و بازگو مى‌كرد] و از اين بابت، به سختى و رنج مى‌افتاد. پس اين آيه بر او نازل شد: «زبانت را به آن مجنبان»[٣].

و زمانى كه بر ايشان، وحى فرود مى‌آمد، درد شديدى از آن احساس مى‌كرد و سردرد مى‌گرفت و احساس سنگينى مى‌كرد.[٤]

٥٤. مسند ابن حنبل‌- به نقل از عبد اللَّه بن عمرو-: از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيدم: اى پيامبر خدا! آيا وحى را حس مى‌كنيد؟

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «آرى. صداهايى [مانند صداى زنگ و به هم خوردن زنجير] مى‌شنوم. سپس ساكت مى‌مانم. هر بار كه بر من وحى مى‌شود، احساس مى‌كنم كه جانم كَنْده مى‌شود».[٥]

[١].

لَقَد رَأَيتُهُ‌[ رَسولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله‌] يَنزِلُ عَلَيهِ الوَحيُ فِي اليَومِ الشَّديدِ البَردِ، فَيُفصِمُ عَنهُ وإنَّ جَبينَهُ لَيَتَفَصَّدُ عَرَقاً ( صحيح البخارى: ج ١ ص ٤ ح ٢، سنن الترمذى: ج ٥ ص ٥٩٧ ح ٣٦٣٤).

[٢].

كانَ إذا أتاهُ الوَحيُ أخَذَهُ السَّبَلُ‌ ( فتح البارى: ج ٨ ص ٤٧٦، سبل الهدى والرشاد: ج ٢ ص ٣٤٦).

[٣]. قيامة: آيه ١٦.

[٤].

كانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله إذا نَزَلَ عَلَيهِ القُرآنُ تَلَقّاهُ بِلِسانِهِ وشَفَتَيهِ، كانَ يُعالِجُ مِن ذلِكَ شِدَّةً فَنَزَلَ:« لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ». وكانَ إذا نَزَلَ عَلَيهِ الوَحيُ وَجَدَ مِنهُ أ لَماً شَديداً، ويَتَصَدَّعُ رَأسُهُ ويَجِدُ ثِقَلًا ( المناقب، ابن شهرآشوب: ج ١ ص ٤٤، بحار الأنوار: ج ١٨ ص ٢٦١ ح ١٣).

[٥].

سَأَلتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله فَقُلتُ: يا رَسولَ اللَّهِ، هَل تُحِسُّ بِالوَحيِ؟ فَقالَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: نَعَم. أسمَعُ صَلاصِلَ، ثُمَّ أسكُتُ عِندَ ذلِكَ، فَما مِن مَرَّةٍ يوحى‌ إلَيَّ إلّاظَنَنتُ أنَّ نَفسي تَفيضُ‌ ( مسند ابن حنبل: ج ٢ ص ٦٨٨ ح ٧٠٩٢، تفسير ابن كثير: ج ٨ ص ٢٧٧).