گزيده شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٤٥ - ٣/ ٢ آيات قرآن، يكديگر را تكذيب نمىكنند

سخنرانى كرد و حمد خدا گفت و او را ستود و آن گاه فرمود: «از من بپرسيد. درون من، آكنده از علم است».

ابن كوّاء برخاست و گفت: اى امير مؤمنان‌ «وَ الذَّارِياتِ ذَرْواً» چه معنايى دارد؟

فرمود: «ذاريات، بادها هستند».

پرسيد: «فَالْحامِلاتِ وِقْراً»، يعنى چه؟

فرمود: «منظور، ابرهايند».

پرسيد: «فَالْجارِياتِ يُسْراً» چه؟

فرمود: «كشتى‌هايند».

پرسيد: «فَالْمُقَسِّماتِ أَمْراً» چه؟

فرمود: «فرشتگان اند».

گفت: اى امير مؤمنان! در كتاب خدا، چيزهايى پيدا كردم كه همديگر را نقض مى‌كنند.

فرمود: «مادرت به عزايت بنشيند، اى ابن كوّا! كتاب خدا، بخشى‌هايى از آن، بخش‌هاى ديگر را تأييد مى‌كنند، و همديگر را نقض نمى‌كنند. هر چه مى‌خواهى، بپرس».

گفت: اى امير مؤمنان! شنيده‌ام كه قرآن مى‌گويد: «سوگند به پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌ها»[١] و در آيه ديگرى مى‌گويد: «پروردگار دو مشرق و پروردگار دو مغرب»[٢] و در آيه ديگر گفته است: «پروردگار مشرق و مغرب»[٣].

فرمود: «مادرت به عزايت بنشيند، اى ابن كوّا! اين، مشرق و اين، مغرب است. امّا اين سخن خداوند: «پروردگار دو مشرق و پروردگار دو مغرب» چون مشرق زمستان، جدا

[١]. معارج: آيه ٤٠.

[٢]. الرحمن: آيه ١٧.

[٣]. مزمّل: آيه ٩.