شب‌هايت را به عبادت، سپرى كنى و روزهاى داغ را روزه بگيرى و آب دهانت، خشك شود و اشك‌هايت جارى گردد. اكنون تا هر كجا كه بروى، من با تو همراه خواهم بود، و هر تاجرى، [امروز] به دنبالِ [سودِ] تجارت خويش است [كه در دنيا، براى آخرت انجام داده است‌] و من، امروز، از آنِ تو هستم و اين، بالاتر از [سود] تجارت هر تاجرى است، و به زودى، كرامتى از جانب خداوند عز و جل به تو مى‌رسد. پس شادمان باش».

در اين هنگام، تاجى مى‌آورند و بر سر او مى‌نهند و امان‌نامه‌اى [از آتش دوزخ‌] به دست راستش و [فرمانِ‌] جاودانگى در بهشت را به دست چپش مى‌دهند و دو خلعت بر او مى‌پوشانند. سپس به او گفته مى‌شود: « [قرآن‌] بخوان و [بر درجات بهشت‌] بالا برو».

پس هر آيه‌اى را كه مى‌خوانَد، يك درجه بالا مى‌رود. بر پدر و مادر او نيز- اگر مؤمن بوده‌اند-، دو جامه مى‌پوشانند و به آنها گفته مى‌شود: «اين، پاداش شما براى آموختن قرآن به اوست».[١]

٢٧٤. المعجم الكبير- به نقل از ابو امامه-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ما را به آموزش دادن قرآن، فرمان داد و به اين كار، تشويق كرد و فرمود: «در روز قيامت، قرآن، نزد صاحب خود- كه بيشترين نياز را در آن روز دارد-، مى‌آيد و به فرد مسلمان مى‌گويد: «آيا مرا مى‌شناسى؟».

[١].

تَعَلَّمُوا القُرآنَ؛ فَإِنَّهُ يَأتي يَومَ القِيامَةِ صاحِبَهُ في صورَةِ شابٍّ جَميلٍ شاحِبِ اللَّونِ، فَيَقولُ لَهُ القُرآنُ: أنَا الَّذي كُنتُ أسهَرتُ لَيلَكَ، وأظمَأتُ هَواجِرَكَ، وأجفَفتُ ريقَكَ، وأسَلتُ دَمعَتَكَ، أؤولُ مَعَكَ حَيثُما التَ، وكُلُّ تاجِرٍ مِن وَراءِ تِجارَتِهِ، وأنَا اليَومَ لَكَ مِن وَراءِ تِجارَةِ كُلِّ تاجِرٍ، وسَيَأتيكَ كَرامَةٌ( مِنَ) اللَّهِ عز و جل فَأَبشِر. فَيُؤتى‌ بِتاجٍ فَيوضَعُ عَلى‌ رَأسِهِ، ويُعطَى الأَمانَ بِيَمينِهِ، وَالخُلدَ فِي الجِنانِ بِيَسارِهِ، ويُكسى‌ حُلَّتَينِ، ثُمَّ يُقالُ لَهُ: اقرَأ وَارقَهْ، فَكُلَّما قَرَأَ آيَةً صَعِدَ دَرَجَةً، ويُكسى‌ أبَواهُ حُلَّتَينِ إن كانا مُؤمِنَينِ، ثُمَّ يُقالُ لَهُما: هذا لِما عَلَّمتُماهُ القُرآنَ‌ ( الكافى: ج ٢ ص ٦٠٣ ح ٣. نيز، ر. ك: سنن ابن ماجة: ج ٢ ص ١٢٤٢ ح ٣٧٨١).