گزيده شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٩ - انسان از ديد قرآن

قرآن، برجستگى ويژه‌اى يافته و قريب يك‌سوم آيات قرآن كريم به اين موضوع سرنوشت‌ساز اختصاص يافته است. در پرتو بقاى روان و روحِ فناناپذير انسان، صحنه‌هاى حيات برزخى و زندگى رستاخيزى وى، به شكلى اعجاب‌انگيز و غفلت‌زدا مطرح شده، هشداردهنده و ترغيب‌زايند كه در هيچ متن ديگرى سابقه ندارد:

«إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها\* وَ أَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقالَها\* وَ قالَ الْإِنْسانُ ما لَها\* يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبارَها\* بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحى‌ لَها\* يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتاتاً لِيُرَوْا أَعْمالَهُمْ‌\* فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ‌\* وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ‌.[١]

آن گاه كه زمين به لرزش شديد لرزانده شود، و زمين بارهاى سنگينش را بيرون بريزد. انسان گويد: زمين را چه شده است؟ آن روز است كه زمين خبرهاى خود را باز گويد. همان گونه كه پروردگارت به او وحى كرده است. آن روز مردم به حالت پراكنده برآيند تا نتيجه كارشان به آنان نشان داده شود. پس هر كس هم وزن ذرّه‌اى نيكى كند، نتيجه آن را خواهد ديد. و هر كس هم‌وزن ذرّه‌اى بدى كند نتيجه آن را خواهد ديد».

قرآن و پيامبرى‌

پيامبرشناسى و نبوّت نيز چهره‌اى ديگر از موضوعات ارزشمند قرآنى است كه ارمغان بشريت گرديده است.

بر اساس الگوى متون مقدّس عهدينى كه مدعيان پيروى از آن، خود را وابسته به الوهيت مى‌شمارند، نبّوت و وحى‌گيرى، هيچ گونه ويژگى و مزيّت خاصى به همراه ندارد. فال‌گيرى، كهانت، حكمت‌آموزى، سحر و جادو و جز آن، همه شعبه‌هاى گوناگون وحى‌گيرى اند. در اين نگرش، پيامبران و وحى‌پذيران نيز افرادى معمولى‌

[١]. زلزله: آيه ١- ٨.