رسيد و تصميم گرفت كه نزد ايشان بيايد. پس نزد قومش رفت و دو نفر را انتخاب كرد و آن دو، نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمدند و گفتند: ما فرستادگان اكتَم هستيم. سؤال او از تو، اين است كه: تو كيستى و چه چيزى آورده‌اى؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «من محمّد پسر عبد اللَّه، بنده خدا و فرستاده او هستم». سپس اين آيه را براى آن دو، تلاوت كرد: «همانا خدا، به دادگرى و نيكوكارى، فرمان مى‌دهد» تا «پند گيريد». آن دو گفتند: اين سخن را براى ما، تكرار كن.

پيامبر صلى الله عليه و آله آن را برايشان تكرار كرد تا اين كه آن را حفظ كردند و نزد اكتَم رفتند و به او گزارش دادند. اكتَم، چون اين آيه را شنيد، گفت: مى‌بينم كه او به خصلت‌هاى والاى انسانى، دعوت مى‌كند و از خوى‌هاى پَست، باز مى‌دارد. پس شما در اين كار، پيش‌گام باشيد و پس‌رو نباشيد. امَوى، در المغازى خود، اين را روايت كرده و در ادامه آن، افزوده است: اكتَم بر مَركب خويش نشست و به جانب پيامبر صلى الله عليه و آله ره‌سپار شد؛ امّا در بين راه، در گذشت.

امَوى مى‌گويد: گفته مى‌شود اين آيه، در باره او نازل شد: «و هر كس [به قصد] مهاجرت در راه خدا و پيامبر او، از خانه‌اش بيرون بيايد، سپس مرگش در رسد» تا آخر آيه.

ر. ك: ج ٢ ص ٤٠٣ (ايمان آوردن عثمان بن مظعون).

٤/ ٣: اميدبخش‌ترين آيه از كتاب خدا

٨٠٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: خداوند، آيه‌اى اميدبخش‌تر از اين سخنش، بر من نازل نكرده است: «و به زودى، پروردگارت به تو عطا خواهد داد، تا خشنود گردى»، و من، آن را براى امّتم در روز قيامت، ذخيره كرده‌ام.

٨٠٨. تفسير العيّاشى‌- به نقل از ابو حمزه ثُمالى، از امام باقر عليه السلام يا امام صادق عليه السلام-: على عليه السلام رو به مردم كرد و فرمود: «به نظر شما، اميدبخش‌ترين آيه كتاب خدا، كدام است؟».

يكى گفت: [آيه‌] «مسلّماً خدا، اين را كه به او شرك ورزيده شود، نمى‌بخشايد و غير از آن را براى هر كه بخواهد، مى‌بخشايد». فرمود: «نيكوست؛ امّا اين [آيه‌] نيست».