شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٩ - ه - گريستن و گريهنمايى كردن

خويشتن بيمناك باشد و نيز اميدوارتر از او را. قرآن خواندنش سوزناك بود و هنگامى كه قرآن مى‌خواند، گويا با انسانى رو در رو سخن مى‌گفت.

ه- گريستن و گريه‌نمايى كردن‌

١٣٢٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: قرآن بخوانيد و گريه كنيد، و اگر گريه‌تان نيامد، وانمود به گريستن كنيد.

١٣٢٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: اين قرآن، با اندوه، نازل شده است. پس هر گاه آن را مى‌خوانيد، گريه كنيد و اگر گريه‌تان نمى‌آيد، خود را به گريستن بزنيد، و آن را با آواز خوش بخوانيد، كه هر كس آن را با آواز خوش نخواند، از ما نيست.

١٣٢٨. الزهد، ابن مبارك- به نقل از خالد بن يسار-: هنگامى كه ابن امّ عبد، آن (سوره نساء) را بر پيامبر صلى الله عليه و آله خواند، ايشان گريست و گريه‌اش چنان بالا گرفت كه برخاست و عبايش را بر سرش كشيد و به خانه رفت.

١٣٢٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: هيچ چشمى نيست كه با خواندن قرآن، اشكش سرازير شود، مگر اين كه در روز قيامت، چشمش روشن‌[١] است.

١٣٣٠. شعب الإيمان- به نقل از عبد اللَّه بجلى‌-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به ما فرمود: «من سوره تكاثر را برايتان مى‌خوانم و هر كس گريه‌اش گرفت، به بهشت مى‌رود». آن گاه شروع به خواندن كرد و برخى گريستند.[٢] برخى نيز گريه نكردند. كسانى كه گريه‌شان نيامده بود، گفتند: اى پيامبر خدا! سعى كرديم كه گريه كنيم؛ امّا نتوانستيم.

فرمود: «دوباره آن را برايتان مى‌خوانم. هر كس گريه‌اش گرفت، به بهشت مى‌رود و هر كس نتوانست بگريد، خودش را به گريستن بزند».

[١]. اشاره به خرسندى و آسودگى خاطر است.

[٢]. يا: يك نفر گريه‌اش گرفت.