شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٥ - ه - پيشوا گرفتن آن

و خزانه‌هاى‌] او نمى‌افزايد... هر صفتى از او (خداوند) را كه قرآن به آن راه‌نمايى‌ات كرده است، پيروى كن تا تو را به شناخت او برساند و به آن، اقتدا نما و از پرتو هدايتش، روشنايى برگير؛ زيرا هدايت آن، نعمت و حكمتى است كه به تو داده‌اند. پس آنچه را به تو داده شده است، بگير و از سپاس‌گزاران باش، و دانستن آنچه را كه شيطان، تو را به آن راه‌نمايى كرده، امّا در قرآن [دانستن آن‌] بر تو مقرّر نگشته است و در سنّت پيامبر و پيشوايان راه حق، نشانى از آن نيست، به خداوند عز و جل وا گذار، كه اين، منتهاى حقّ خدا بر توست.

١١٠٣. امام صادق عليه السلام‌: بر شما باد [تمسّك به‌] قرآن! هر چه را ديديد كه [مايه‌] نجات پيشينيان شما بوده است، شما نيز آن را به كار ببنديد، و هر چه را ديديد كه [موجب‌] نابودى پيشينيان شما گشته است، از آن دورى كنيد.

١١٠٤. امام صادق عليه السلام‌: مردى نزد ابوذر آمد و گفت: ... حال ما را نزد خدا، چگونه مى‌بينى؟ ابو ذر گفت: كردارهايتان را با قرآن بسنجيد. خداوند مى‌فرمايد: «همانا نيكان، در ناز و نعمت اند و گنهكاران، در دوزخ».

١١٠٥. الكافى- به نقل از عبد الرحمان بن حجّاج‌-: امام كاظم عليه السلام وصيّت‌نامه امير مؤمنان عليه السلام را برايم فرستاد، و آن، چنين است: «... خدا را، خدا را در باره قرآن! ديگران در عمل كردن به آن، بر شما پيشى نگيرند».

ه- پيشوا گرفتن آن‌

١١٠٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: بر شما باد قرآن! آن را پيشوا و جلودارِ خود بگيريد؛ زيرا قرآن، كلام پروردگار جهانيان است كه از او آغاز شده و به او باز مى‌گردد.