شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣ - ٢/ ٨ شفاعتگرى با شفاعت پذيرفته

شاكى‌اى است كه شكايتش قبول است. هر كه آن را پيشِ روىِ (سرمشقِ) خود قرار دهد، او را به سوى بهشت مى‌كشانَد و هر كس آن را پشتِ سرش بيفكنَد، او را به دوزخ مى‌رانَد. قرآن، راه‌نمايى است كه به بهترين راه، دلالت مى‌كند.

٧٥٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: شفاعت كنندگان، پنج تايند: قرآن، خويشاوندى، امانتدارى، پيامبرتان، و اهل بيت او.

٧٥١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: هيچ شفاعت كننده‌اى، اعم از فرشته و پيامبر و جز اينها، به پاى قرآن نمى‌رسد.

٧٥٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: روزه و قرآن، در روز رستاخيز، براى بنده، شفاعت مى‌كنند. روزه مى‌گويد: «پروردگارا! من، او را از خوردن و كامجويى‌ها در روز، باز داشتم. پس شفاعتم را در باره او بپذير». قرآن نيز مى‌گويد: «من، مانع خوابيدن او در شب گشتم. پس شفاعتم را در حقّ او بپذير» و شفاعت هر دو، پذيرفته مى‌شود.

٧٥٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: چه خوش شفيعى است قرآن، براى همنشين خود، در روز قيامت!

٧٥٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: قرآن بخوانيد؛ زيرا در روز قيامت، براى تلاوت كنندگان خود، شفاعت مى‌كند.