شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٥ - ٦/ ٣ نكوهش گروهى از قاريان

و سوم، مردى كه قرآن مى‌خواند و داروى قرآن را بر درد دل خويش مى‌نهد. شبش را با آن به بيدارى مى‌گذراند، و روزش را با آن به تشنگى (روزه‌دارى) سپرى مى‌كند، و آن را در مسجدهايش برپا مى‌دارد، و با آن، از بسترش دور مى‌شود. به بركت وجود آنان است كه خداوندِ عزيز جبّار، بلا را دفع مى‌كند، و به بركت ايشان است كه خدا دشمنان را شكست مى‌دهد، و به بركت ايشان است كه خدا از آسمان، باران مى‌باراند. پس- به خدا سوگند- اينان در ميان قرآن‌خوانان، كمياب‌تر از كبريت احمرند.

١٤١٢. امام صادق عليه السلام‌: قاريان، سه گونه اند: قارى‌اى كه قرآن مى‌خواند تا به وسيله آن، از شاهان به نوايى برسد و بر مردمان، فخر بفروشد. چنين كسى از دوزخيان است. قارى‌اى كه قرآن مى‌خواند و حروف [و آداب ظاهرى قرائتِ‌] آن را مراعات مى‌كند؛ امّا حدود [و معانى و تعاليمِ‌] آن را رها مى‌نمايد. اين نيز از دوزخيان است. و [سوم‌] قارى‌اى كه قرآن مى‌خواند و با آن در زير شب‌كلاه خويش مى‌خزد (قرآن، مصاحب شبانگاه اوست)، به آيات محكم آن، عمل مى‌كند و به آيات متشابهش ايمان مى‌آورد، و فرايضش را بر پا مى‌دارد، و حلال آن را حلال و حرامش را حرام مى‌شمارد. اين قارى، از كسانى است كه خداوند، او را از گم‌راهى‌هاى فتنه، نجات مى‌بخشد و اهل بهشت است و در باره هر كه بخواهد، شفاعت مى‌كند.

١٤١٣. امام صادق عليه السلام‌: برخى از مردم، قرآن را براى اين مى‌آموزند كه گفته شود: فلانى، قارى است.

برخى آن را مى‌آموزند تا با صداى خوش بخوانند و مردم بگويند: فلانى، صوت خوشى دارد. در اينها خيرى نيست.[١] برخى هم قرآن را مى‌آموزند و شب و روزشان را با آن به سر مى‌برند، و اهمّيت نمى‌دهند كه چه كسى آن را مى‌داند و چه كسى آن را نمى‌داند.

٦/ ٣: نكوهش گروهى از قاريان‌

١٤١٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: چه بسا تلاوت كننده قرآن كه قرآن لعنتش مى‌كند.

[١]. يعنى كارشان ارزشى ندارد.