خدايا! همچنان كه آن را شفايى براى دوستانت، و مايه بدبختىِ دشمنانت، و سبب كورىِ نافرمانانت، و روشنايى براى فرمان‌بردارانت فرو فرستادى- بار خدايا-، آن را براى ما دژى در برابر عذابت، و نگهدارنده از خشمت، و جلوگير از نافرمانى‌ات، و مصون دارنده از ناخشنودى‌ات، و راه‌نما به طاعتت قرار بده، و نيز نورى براى آن روزى كه تو را ديدار مى‌كنيم تا در ميان خلقَت، از آن نور بهره گيريم، و به وسيله آن، از صراط تو بگذريم، و به بهشتت راه يابيم.

خدايا! به تو پناه مى‌بريم از بدبختى در حمل آن، و بى توجّهى در به كار بستن آن، و انحراف از فرمان آن، و تجاوز از راه آن، و كوتاهى نمودن در حقّ آن.

خدايا! سنگينى آن را از ما بردار، و ما را مستوجب پاداش آن گردان، و سپاس‌گزارى از آن را به ما الهام فرما، و چنانمان قرار ده كه از آن، نگهبانى و محافظت كنيم.

خدايا! ما را چنان قرار ده كه از حلال آن، پيروى كنيم، و از حرامش دورى نماييم، و حدود آن را برپا داريم، و فرايض آن را به جا آوريم.

خدايا! شيرينى تلاوت آن را، و كوشايى در پرداختن به آن را، و ترس در هنگام خواندن آن را، و قدرت به كار بستن آن در هر لحظه از شب و روز را روزىِ ما گردان.

خدايا! ما را از خواب به اندك آن، كفايت كن، و در ساعت [مخصوص‌] شب، از خوابِ خفتگان بيدارمان كن، و در اوقاتى كه دعا مستجاب مى‌شود، ما را از چرت، بيدار گردان.

خدايا! براى دل‌هاى ما در برابر شگفتى‌هاى بى‌پايان آن (قرآن)، تيزفهمى، و در هنگام تكرار كردنش لذّت، و در وقت بازخوانى‌اش عبرت آموختن، و هنگام درك كردنش سودى آشكار، قرار ده.

خدايا! به تو پناه مى‌بريم از نفوذ نكردن قرآن در دل‌هاى ما، و از اين كه آن را بالش خواب خود سازيم،[١] و پشت سرمان افكنيم، و پناه مى‌بريم به تو از اين كه دل‌هايمان در برابر اندرزهايى كه به ما دادى، سخت باشد [و آنها را نپذيرند].

خدايا! ما را از آيات گوناگون آن، بهره‌مند ساز، و به مَثَل‌هايى كه در آن آورده‌اى،

[١]. يعنى شب با آن بخوابيم و آن را نخوانيم و نيمه‌هاى شب به تلاوتش نپردازيم.