شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٩ - ٦/ ١ اندرزى به قاريان

١٣٩٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس قرآن بخواند و با اين حال، حرامى بنوشد، يا دوستىِ دنيا و زر و زيور آن را بر قرآن مقدّم بدارد، خود را مستوجب خشم خدا كرده است، مگر آن كه توبه كند؛ امّا بدانيد كه اگر بى توبه از دنيا رفت، قرآن در روز قيامت، با او محاجّه مى‌كند و رهايش نمى‌كند تا شكستش دهد.

١٤٠٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: كسى كه با وجود خواندن قرآن به آتش رود، در واقع، از آيات خدا جدا گشته است.

١٤٠١. امام على عليه السلام‌: كسى كه قرآن بخواند و بميرد و به آتش رود، از كسانى است كه آيات خدا را به ريشخند مى‌گرفته است.

١٤٠٢. امام صادق عليه السلام‌: ملعون است، ملعون است قارى قرآنى كه به نوشيدن شراب ادامه دهد.

١٤٠٣. الكافى- به نقل از يزيد بن عبد اللَّه، از كسى كه برايش نقل كرد-: امام باقر عليه السلام به سعد الخير نوشت: «به نام خداى مهرگستر مهربان .... هر امّتى آن گاه كه كتاب آسمانىِ خود را دور افكنْدند، خداوند هم علم آن را از ايشان گرفت، و آن گاه كه دشمنان خود را به دوستى [و سرپرستى‌] گرفتند، خداوند، آن دشمنان را بر ايشان حكومت داد.

از مصاديق دور افكندن كتابشان، اين بود كه حروف و كلمات آن را پاس داشتند؛ ولى معانى‌اش را تحريف نمودند. آنان كتاب را روايت مى‌كنند؛ امّا بِدان عمل نمى‌كنند. نادانان از اين كه آن را براى روايتش حفظ دارند، خوش‌حال اند؛ امّا دانايان، از اين كه آن را به كار نمى‌بندند، اندوهناك اند.

از ديگر مصاديق دور افكندن كتابشان، اين بود كه متولّيانِ آن را كسانى قرار دادند كه نادان بودند. از اين رو، آن متولّيان، ايشان را به آبشخور هوس بردند و به سوى هلاكت كشاندند و دستگيره‌هاى دين را دگرگون ساختند. سپس آن (دين) را براى مشتى نادان و كودك به ارث نهادند .... اينان همان احبار و رهبان‌هايند؛ پيشرو هوس اند و سردمداران هلاكت».