شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٧ - ٦/ ٣ نكوهش گروهى از قاريان

١٤١٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: بيشترين منافقان امّت من، قاريان آن هستند.

١٤١٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: به زودى، مردمانى از امّتم، در دين، عالم مى‌شوند و قارى قرآن مى‌گردند و مى‌گويند: «به دربار فرمان‌روايان مى‌رويم و از دنياى آنها برخوردار مى‌شويم؛ امّا دين خود را از آنان دور نگه مى‌داريم»، در حالى كه اين، شدنى نيست. همان گونه كه از خاربُن، جز خار، چيده نمى‌شود، از نزديكى به فرمان‌روايان نيز جز[١] [گناه و آلودگى‌] چيده نمى‌شود.

١٤١٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: لختى پيش، جبرئيل نزد من آمد و گفت: ما از خداييم و به سوى او باز مى‌گرديم.[٢]

گفتم: آرى! ما از خداييم و به سوى او باز مى‌گرديم. مگر چه شده است، اى جبرئيل؟

گفت: اندك زمانى پس از [رحلت‌] تو، امّتت به فتنه مى‌افتند.

گفتم: فتنه كفر، يا فتنه گم‌راهى؟ گفت: هر دو، اتّفاق خواهند افتاد.

گفتم: چگونه ممكن است، در حالى كه كتاب خدا را در ميان ايشان بر جاى مى‌گذارم؟

گفت: با همين كتاب خدا به فتنه مى‌افتند، و اين از جانب فرمان‌روايان و قاريانشان رخ مى‌دهد. فرمان‌روايان، مردم را از حقوقشان باز مى‌دارند و حقوق آنها را پايمال مى‌كنند و نمى‌دهند. در نتيجه، كشتار و آشوب، در ميان مردم سر بر مى‌دارد. قاريان هم از خواسته‌هاى فرمان‌روايان، پيروى مى‌كنند و در نتيجه، فرمان‌روايان، آنان را به گم‌راهى مى‌كشانند و كوتاهى نمى‌كنند.

١٤١٨. مسند ابن حنبل- به نقل از خيثمه-: عمران بن حصين بر مردى گذشت كه براى عدّه‌اى قرآن مى‌خواند و در پايان، از آنان چيزى مى‌خواست. عمران گفت: انّا للَّه‌و انا اليه راجعون. از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مى‌فرمايد: «هر كس قرآن مى‌خواند، با آن از خداوند- تبارك و تعالى- درخواست كند؛ چرا كه به زودى، مردمانى مى‌آيند كه قرآن مى‌خوانند و با آن از مردم درخواست مى‌كنند».

[١]. در ذيل حديث، آمده است: محمّد بن صباح مى‌گويد:« گويا مقصود، گناه و خطا باشد».

[٢]. اين جمله( إنّا للَّه‌وإنّا إليه راجعون) را هنگام پيش آمدن مصيبت، بر زبان مى‌آورند.