پس خداوند- تبارك و تعالى- خطاب به او مى‌فرمايد: «اى حجّت من در زمين، و اى سخن راست و گوياى من! سرت را بلند كن و بخواه تا به تو داده شود، و شفاعت كن تا شفاعتت پذيرفته گردد».

پس قرآن، سرش را بر مى‌دارد. خداى- تبارك و تعالى- مى‌فرمايد: «بندگانم را چگونه ديدى؟» قرآن مى‌گويد: خداوندا! برخى از آنان از من، پاسدارى و نگهدارى كردند و [از من‌] چيزى را پايمال نكردند، و برخى ديگر، پايمالم كردند و حقّ مرا سبُك شمردند و دروغم دانستند، در صورتى كه من، حجّت تو بر همه آفريدگانت بودم.

خداى- تبارك و تعالى- مى‌فرمايد: «به عزّت و جلالم و بلندىِ جايگاهم، سوگند كه امروز به خاطر تو بهترين پاداش‌ها را مى‌دهم و با دردناك‌ترين كيفرها مجازات مى‌كنم ...».

پس نزد مردى از شيعيان ما مى‌رود ... و مى‌گويد: مرا نمى‌شناسى؟

او مى‌گويد: بله. قرآن مى‌گويد: من همانم كه تو را به شب‌زنده‌دارى كشاندم و در زندگى‌ات تو را به رنج افكندم .... آن گاه، او را به نزد پروردگار عزّت- تبارك و تعالى- مى‌برد و مى‌گويد: پروردگارا، پروردگارا! اين بنده تو- كه تو خود، به حال او داناترى- به خاطر من، در رنج افتاد،، مرا پاس داشت، به خاطر من دشمن داشت، و به خاطر من، مهر و كين ورزيد. خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «بنده مرا وارد بهشتم كنيد و جامه‌اى از جامه‌هاى بهشت را بر او بپوشانيد و بر سرش تاج نهيد». چون با او چنين كنند، به قرآن نشانش مى‌دهند و مى‌گويند: آيا به آنچه با دوستت شد، خرسندى؟

قرآن مى‌گويد: پروردگارا! من اين را براى او كم مى‌دانم. هر چه خوبى است، بر او بيفزاى. خداوند مى‌فرمايد: «به عزّت و جلالم و والايىِ مقام و بلندىِ جايگاهم، سوگند كه امروز، افزون بر آنچه به او داده‌ام، پنج چيز به او و به هر كس كه هم‌پايه اوست، عطا مى‌كنم. آگاه باش كه آنان همواره جوان خواهند بود و هرگز پير نمى‌شوند، همواره تن‌درست خواهند بود و هرگز بيمار نمى‌شوند، همواره توانگر خواهند بود و هرگز نيازمند نمى‌شوند، همواره شادمان خواهند بود و هرگز اندوهگين نمى‌شوند، و همواره زنده خواهند بود و هرگز نمى‌ميرند».