شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٣ - الف - رواياتى در باره كراهت فراموش كردن قرآن

[اوّل‌] حافظ قرآن كه آن را با آنچه در آن است، [به عنوان امانت الهى‌] به خدا برگردانَد. چنين كسى با سَرورى و شرافت، بر پروردگارش وارد مى‌شود و در كنار پيامبران مُرسَل، قرار مى‌گيرد؛ [دوم‌] كسى كه هفت سال، اذان بگويد و براى اذانش مزدى نگيرد؛ و [سوم‌] بنده زرخريدى كه حقّ خدا و حقّ سَرورانش را به جا آورد.

١٠٣٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: روز قيامت، منبرهايى از نور نهاده مى‌شود كه در كنار هر منبرى، شترى از شتران نژاده بهشت، قرار دارد. سپس آواز دهنده‌اى از جانب پروردگار عزّت، آواز مى‌دهد: «كجايند حافظان كتاب خدا؟ بر اين منبرها بنشينيد و بيم و اندوهى، به خود راه ندهيد، تا آن كه خداوند متعال، از حسابرسى خلايق، فارغ شود. سپس بر اين شتران نژاده، سوار شويد و به سوى بهشت برويد».

ل- بالاترين درجه بهشت‌

١٠٣٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: تعداد درجات بهشت به تعداد آيه‌هاى قرآن است. پس هر گاه حافظ قرآن به بهشت وارد شود، به او گفته مى‌شود: «بخوان و بالا برو، به ازاى هر آيه‌اى، يك درجه»، و بالاتر از حافظ قرآن، درجه‌اى نيست.

١٠٣٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: تعداد درجات بهشت، به عدد آيه‌هاى قرآن است. پس هر گاه اهل قرآن به بهشت وارد شوند، بالاتر از آنها درجه‌اى نيست.

٣/ ٤: رواياتى در باره فراموش كردن قرآن‌

الف- رواياتى در باره كراهت فراموش كردن قرآن‌

١٠٣٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: چه بد است براى فردى از ايشان كه بگويد: فلان و بهمان آيه را فراموش كردم! [فراموش نكرده؛] بلكه از يادش برده شده است. قرآن را [پيوسته‌]