شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٣ - الف - تلاوت راستين

مى‌كنند، ايشان اند كه بِدان، ايمان دارند، و كسانى كه بِدان كفر ورزند، همانان اند كه زيانكارند».

حديث‌

١٠٥٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌- در باره اين سخن خداوند متعال: «آن را چنان كه حقّ تلاوت آن است، تلاوت مى‌كنند»-: يعنى چنان كه بايسته پيروى است، از آن پيروى مى‌كنند.

١٠٥٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: اى اهل قرآن! قرآن را بالين خود قرار ندهيد؛ [بلكه‌] شب و روز، آن را چنان كه بايسته تلاوت است، تلاوت كنيد و آن را رواج دهيد و آن را با صوت خوش بخوانيد و در آنچه در آن است، انديشه كنيد. باشد كه رستگار شويد، و در تلاوت آن، شتاب مَوَرزيد؛ زيرا تلاوت آن [با درنگ و تأنّى‌]، پاداش بسيار دارد.

١٠٥٧. امام على عليه السلام‌- پس از ليلة الهَرير (شب غُرّش)، هنگامى كه يكى از يارانش برخاست و گفت:

تو نخست، ما را از [پذيرش‌] حكميّت، باز داشتى و سپس به آن فرمانمان دادى. نفهميديم كدام يك از اين دو، درست‌تر است؟!-: اين [سرگردانى‌]، سزاى كسى است كه رأى درست را [كه همان رأى من در نپذيرفتن حكميّت بود،] رها كرد .... كجايند آن مردمانى كه به اسلام، دعوت شدند و آن را پذيرفتند، و قرآن را خواندند و آن را استوار داشتند؟![١]

١٠٥٨. نهج البلاغة- به نقل از نوف بِكالى-: امير مؤمنان على عليه السلام در كوفه، بر بالاى سنگى كه جَعْدة بن هُبَيره مَخزومى آن را برايش نصب كرده بود، ايستاد و در حالى كه جُبّه‌اى پشمين بر تن داشت و بندِ شمشيرش و كفش‌هايش، از ليف خرما بود و پيشانى‌اش، بر اثر سجده، پينه بسته بود، اين سخنان را براى ما ايراد فرمود: «سپاس، خدايى را كه حركت و بازگشت آفريدگان، به سوى اوست .... كجايند آن برادران من كه قدم در راه نهادند و مسير حق را پيمودند؟ كجاست عمّار؟ كجاست پسر تَيِّهان؟ كجاست ذو شهادتين‌[٢]؟».

[١]. يعنى آن را به درستى و چنان كه بايسته است، خواندند و در آن انديشيدند و به احكام و تعاليم آن، عمل كردند.

[٢]. مراد، ابو عمّاره خُزَيمة بن ثابت انصارى است كه پيامبر صلى الله عليه و آله گواهى او را به جاى گواهى دو مرد پذيرفت.