شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٧ - الف - تدبر(انديشيدن)

١٣٠١. كنز العمّال‌- به نقل از ابن عبّاس-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «زمانى بر مردم مى‌آيد كه قرآن در قلب‌هاى آنان كهنه مى‌شود و به شدّت سقوط مى‌كنند».

كسى گفت: اى پيامبر خدا! چگونه سقوط مى‌كنند؟

فرمود: «هر يك از آنها قرآن مى‌خواند؛ امّا شيرينى و لذّتى احساس نمى‌كند. هر يك از آنها سوره را شروع مى‌كند و هدفش فقط رسيدن به آخر آن است. اگر به آنچه از آن نهى شده‌اند، عمل كنند، مى‌گويند:" پروردگارا! ما را بيامرز" و اگر واجبات را ترك كنند، مى‌گويند:" پروردگار، ما را كه هيچ شريكى برايش قائل نيستيم، عذاب نمى‌كند". حالت اميد بر آنها حاكم است و حالت ترس در آنها نيست. اينان، كسانى هستند كه خدا لعنتشان كرده و كر و كورشان گردانيده است.

«آيا به آيات قرآن نمى‌انديشند، يا بر دل‌هايشان قفل‌هايى نهاده شده است؟»».

١٣٠٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: هر گاه يكى از شما شب برخاست و [از شدّت خواب آلودگى،] قرآن را نامفهوم ادا كرد و نفهميد كه چه مى‌گويد، برود بخوابد.

١٣٠٣. امام على عليه السلام‌: آگاه باشيد كه در قرآن خواندنى كه با تدبّر همراه نباشد، خيرى نيست.

١٣٠٤. امام على عليه السلام‌: قرآن را بياموزيد؛ چرا كه بهترين سخن است، و در آن، دانا شويد؛ چرا كه قرآن، بهار دل‌هاست.

١٣٠٥. امام على عليه السلام‌: در آيات قرآن بينديشيد و از آن، عبرت آموزيد؛ چرا كه قرآن، رساترينِ عبرت‌هاست.