شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣١ - د - به كار بستن آن

زمانى كه نمى‌دانستند در آن آيات، چه علم و دستور العملى هست، به فرا گرفتن ده آيه ديگر نمى‌پرداختند.

١٠٩٥. المستدرك على الصحيحين‌- به نقل از شاذان بن عامرِ اسود-: عبد اللَّه بن مسعود گفته:

روش ما اين گونه بود كه هر گاه مشغول آموختن ده آيه قرآن از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بوديم، به آموختن ده آيه‌اى كه بعد از آنها نازل شده بود، نمى‌پرداختيم تا آن گاه كه مى‌دانستيم در آن ده آيه چيست.

به شريك گفته شد: يعنى اين كه چه دستور العمل‌هايى در آنها آمده است؟

گفت: آرى.

١٠٩٦. امام على عليه السلام‌: اى حافظان قرآن! به آن، عمل كنيد؛ زيرا عالم، كسى است كه به آنچه مى‌داند، عمل كند و عمل او با علمش، مطابقت داشته باشد. به زودى، مردمانى خواهند آمد كه دانش را مى‌آموزند؛ امّا از استخوان‌هاى چنبره آنان، پايين‌تر نمى‌رود. درونشان با بيرونشان، ناسازگار است و عملشان، بر خلاف علمشان است. حلقه‌هاى درس و بحث، تشكيل مى‌دهند و بر يكديگر، فخر مى‌فروشند. اگر يكى از جمع آنان به مجلس ديگرى برود، بر او خشم مى‌گيرند و رهايش مى‌كنند.

اعمال اينان در مجالسشان به درگاه خدا بالا نمى‌رود [و پذيرفته نمى‌شود].

١٠٩٧. امام على عليه السلام‌: يكى از حقوق مسجد، اين است كه هر گاه وارد آن شدى، در آن، دو ركعت نماز بخوانى، و از حقوق آن دو ركعت، اين است كه در آنها، امّ القرآن (سوره حمد) را بخوانى، و از حقوق قرآن هم اين است كه به مطالب آن، عمل كنى.

١٠٩٨. امام على عليه السلام‌: [بدانيد] كسى را كه قرآن در روز قيامتْ شفاعت كند، شفاعتش در باره او پذيرفته مى‌گردد، و كسى كه قرآن در روز قيامت، از او شكايت كند، سخن قرآن عليه او تصديق مى‌شود؛ زيرا در روز قيامت، ندا كننده‌اى ندا مى‌دهد كه: «هان! هر