قرآنى كه با آن، راه‌هاى احكامت را آشكار كردى و كتابى كه آن را براى بندگانت توضيح دادى و وحيى كه بر پيامبرت محمّد- كه درودهاى تو بر او و خاندانش باد- فرو فرستادى و آن را نورى قرار دادى كه با پيروى كردن از آن از تاريكى‌هاى گم‌راهى و نادانى، نجات مى‌يابيم و آن را براى كسى كه با فهم توأم با تصديق، به شنيدن آن گوش بسپارد، شفابخش قرار دادى، و ترازوى عدلى كه زبانه‌اش ذرّه‌اى از حق كج نمى‌شود، و نور راه‌نمايى كه برهانش براى شاهدان، خاموش نمى‌گردد، و نشان نجاتى كه هر كس آهنگ پيمودن راه آن كند، گم‌راه نمى‌شود، و دست هلاكت‌ها به كسى كه بر دستگيره استوار آن چنگ زند، نمى‌رسد.

خدايا! اكنون كه در تلاوت آن به ما كمك عطا نمودى و به سبب نيكويىِ عبادت و بيان آن، سختى و درشتى زبان‌هاى ما را نرم و آسان ساختى، ما را از كسانى قرار ده كه آن را چنان كه بايد، پاس مى‌دارند و با اعتقاد به تسليم در برابر آيات محكم آن، تو را اطاعت مى‌نمايند و به آيات متشابه آن و دليل‌هاى روشنش اقرار مى‌كنند.

خدايا! تو آن را بر پيامبرت محمّد صلى الله عليه و آله به گونه مجمل فرو فرستادى، و علم به [اسرار و] شگفتى‌هاى آن را به طور كامل به او الهام كردى، و علم آن را با تفسير [و توضيح‌] به ما ميراث دادى، و ما را بر كسى كه از آن شناخت ندارد، برترى دادى، و بر فهم آن، توانايى بخشيدى تا ما را بر كسى كه توان حملِ (فهم و درك) آن را نداشت، رفعت بخشى.

خدايا! از آن روى كه دل‌هاى ما را حامل قرآن قرار دادى، و با لطف و رحمت خويش، شرافت و برترىِ آن را به ما شناساندى، بر محمّد- كه با آن سخن گفت- و بر خاندان او- كه خزانه‌داران قرآن اند- درود فرست و ما را از كسانى قرار ده كه معترف اند قرآن از نزد توست، تا در تصديق آن، دست‌خوش شك و ترديد نشويم و انحراف از مسير درست آن به ما راه نيابد.

خدايا! بر محمّد و خاندان او درود فرست و ما را از كسانى قرار ده كه به ريسمان قرآن، چنگ مى‌زنند، و در برابر متشابهات، به قلعه مستحكم آن پناه مى‌برند، و در سايه پر و بال آن مى‌آرَمَند، و در پرتو بامدادانش راه مى‌يابند، و از روشنايى صبحگاهانش پيروى مى‌كنند، و از چراغ آن، روشنايى بر مى‌گيرند، و هدايت را در غير آن نمى‌جويند.