شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٣ - و - پناه بردن به خدا يا درخواست كردن

فرمود: «آرى».

پس شروع به خواندن سوره نساء كردم تا به اين آيه رسيدم: «پس چگونه است [حالشان‌] آن گاه كه از هر امّتى گواهى آوريم، و تو را بر آنان گواه آوريم».

فرمود: «ديگر بس است».

به ايشان نگاه كردم، ديدم از چشمانش اشك سرازير است.

١٣٣٥. المناقب، خوارزمى- به نقل از زرّ بن حبيش‌-: قرآن را از آغاز تا انجامش در مسجد جامع كوفه بر امير مؤمنان، على بن ابى طالب عليه السلام، خواندم. چون به «حا ميم» ها رسيدم، امير مؤمنان عليه السلام به من فرمود: «به عروس‌هاى قرآن رسيدى». و چون به اوّل [آيه‌] بيستم از سوره شورا- يعنى [آيه‌]: «و كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، در باغ‌هاى بهشت اند. آنچه را بخواهند، نزد پروردگارشان خواهند داشت. اين است همان فضل بزرگ»- رسيدم، گريست، چندان كه شيون سر داد.

و- پناه بردن به خدا يا درخواست كردن‌

١٣٣٦. سنن أبى داوود- به نقل از صلة بن زفر، در باره حذيفه-: او با پيامبر صلى الله عليه و آله نماز خواند و ايشان در ركوعش، «سبحان ربّى العظيم»[١] و در سجودش «سبحان ربّى الأعلى»[٢] مى‌گفت. به هر آيه رحمتى كه مى‌رسيد، درنگ مى‌كرد و از خدا درخواست مى‌نمود و به هر آيه عذابى كه مى‌رسيد، درنگ مى‌كرد و [از آن عذاب‌] به خدا پناه مى‌برد.

١٣٣٧. مسند ابن حنبل‌- به نقل از عايشه-: تمام شب را با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بيدار مى‌ماندم. ايشان سوره بقره و آل عمران و نساء را مى‌خواند و به هر آيه‌اى مى‌رسيد كه در آن، بيم [و تهديد] بود، دعا مى‌كرد و از خدا پناه مى‌طلبيد و به هر آيه‌اى مى‌رسيد كه در آن، بشارتى بود، دعا مى‌كرد و آن را از خدا مى‌طلبيد.

[١]. يعنى: منزّه است پروردگار شكوهمند من!

[٢]. يعنى: منزّه است پروردگار برتر من!