مسلمين عليهم السلام صلوات بفرستد و براى مؤمنين و مؤمنات طلب مغفرت نمايد و بهتر آن است كه بعضى از خطبه‌هايى را كه به امير المؤمنين- سلام اللَّه عليه- منسوب است يا از اهل بيت عصمت عليهم السلام رسيده است، اختيار نمايد.

مسأله ٨- احتياط (واجب) آن است كه حمد و صلوات را در خطبه با زبان عربى بياورد، اگر چه خطيب و شنونده عرب زبان نباشند، و اما موعظه و سفارش نمودن به تقواى خداى متعال، بنابر اقوى به غير عربى جايز است، بلكه احتياط (واجب) آن است كه موعظه و اين گونه امور همچون بيان مصالح مسلمين به زبان شنونده‌ها باشد و اگر شنوندگان از نظر زبان مختلف باشند، خطيب بين زبان‌هاى مختلف جمع نمايد. البته اگر تعداد نمازگزاران بيشتر از حد نصاب نماز جمعه باشد، جايز است كه به زبان حد نصاب اكتفا نمايد، لكن احتياط (مستحب) آن است كه بقيه شنوندگان را به زبان خودشان موعظه نمايد.

مسأله ٩- براى امام جمعه كه خطبه مى‌خواند سزاوار است در ضمن خطبه‌اش آنچه را كه از مصالح دينى و دنيايى مسلمين است بيان كند و آن‌ها را از حوادث و اخبارى كه در كشورهاى مسلمان و ديگر كشورها مى‌گذرد كه در آن‌ها نفع و ضرر مسلمين مطرح است، آگاه نمايد و مطالبى را كه مسلمانان در زندگى دنيا و آخرت و در شئون سياسى و اقتصادى از امورى كه در استقلال و كيان آن‌ها و در كيفيت روابط و رفتار آن‌ها با ساير ملل مؤثر است، بازگو كند. و مسلمين را از دخالت دولت‌هاى ظالم استعمارگر در امور مسلمين، مخصوصاً در امور سياسى و اقتصادى آن‌ها كه به استعمار و استثمارشان كشانده مى‌شود بر حذر دارد. خلاصه نماز جمعه و دو خطبه‌اش از مواقف بزرگ براى مسلمين است، مثل مواقف بزرگ ديگر همچون حج و مواقفى كه در حج وجود دارد و عيد فطر و عيد قربان و غير اين‌ها، اما متأسّفانه مسلمين از وظايف مهمّ سياسى در نماز جمعه و غير آن از مواقف سياسى اسلام غفلت داده شده‌اند و حال آن كه اسلام با تمام شئونش دين سياست است و اين مطلب براى هر كسى كه مختصر تدبّرى در احكام حكومتى و سياسى و اجتماعى و اقتصادى اسلام داشته باشد، آشكار مى‌شود، پس هر كه خيال كند كه دين از سياست جدا است، نادان است كه نه اسلام را شناخته و نه سياست را.