ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٥٢٣ - گفتارى در مورد صدّ و حصر

مسأله ١٢- اگر مصدود در عمره، خود را محل نمايد و با زن‌ها نزديكى نمايد، سپس روشن شود كه در روز مقرر، ذبح واقع نشده است، نه گناه كرده و نه كفّاره دارد؛ ليكن فرستادن قربانى يا قيمت آن و دو مرتبه وعده گذاشتن، واجب است، و بر او واجب است از زن‌ها اجتناب كند. و احتياط لازم آن است كه از وقتى كه واقع مطلب معلوم شد (كه ذبح نكرده) اجتناب كند؛ گرچه احتمال داده شده كه از وقتى اجتناب لازم باشد كه قربانى يا پول آن را مى‌فرستد.

مسأله ١٣- آنچه كه مصدود شدن با آن محقق مى‌شود محصور شدن هم با همان تحقق پيدا مى‌كند.

مسأله ١٤- اگر مريض بعد از فرستادن قربانى يا قيمت آن، خوب شود و بتواند به مكه برسد حج بر او واجب است، پس اگر به احرام تمتع محرم باشد و به اعمال برسد كه هيچ و اگر وقت براى وقوف عرفات بعد از انجام عمره ضيق باشد حج افراد به جا مى‌آورد و احتياط آن است كه نيّت عدول به حج افراد نمايد، سپس بعد از حج، عمره مفرده به جا آورده و از حجة الاسلام كفايت مى‌كند. و اگر در وقتى به مكه برسد كه به وقوف اختيارى مشعر نمى‌رسد، عمره‌اش به عمره مفرده تبديل مى‌شود، و احتياط آن است كه قصد عدول (به عمره مفرده) نمايد و خود را مُحل كند و در صورتى كه شرايط حاصل شود در سال آينده حج واجب را بياورد. و مصدود در اين مطلب مانند محصور است.

مسأله ١٥- كسى كه توانايى ندارد- مانند معلول و ضعيف- بعيد نيست كه در احكام گذشته به مريض ملحق باشد، و ليكن مسأله داراى اشكال است، پس احتياط (واجب) آن است كه بر احرام باقى بماند تا خوب شود، پس اگر حج از او فوت شد عمره مفرده مى‌آورد و مُحل مى‌شود، و با حاصل بودن شرايط بر او واجب است در سال آينده حج به جا آورد.

مسأله ١٦- احتياط (واجب) آن است كه روزى را كه در احرام عمره تمتع (براى ذبح) وعده مى‌گذارد قبل از خروج حجاج براى عرفات باشد و در احرام حج روز عيد باشد.