مسأله ١٠- اگر لبيك گفتن را فراموش كند واجب است براى جبران آن به ميقات برگردد و اگر نمى‌تواند، همان تفصيلى كه در فراموش كردن احرام گذشت بنابر احتياط (واجب) بر او جارى است اگر اقوى نباشد. و اگر قبل از لبيك گفتن چيزى را انجام دهد كه براى شخص محرم موجب كفّاره مى‌باشد بر او كفّاره واجب نيست، زيرا احرام جز با لبيك گفتن منعقد نمى‌شود.

مسأله ١١- تلبيه واجب يك مرتبه است البته زياد گفتن و تكرار آن هرچه بتواند، مستحب است مخصوصاً بعد از هر نماز واجب يا مستحب و هنگام بالا رفتن از قسمت‌هاى بلند و پايين رفتن در زمين‌هاى گود و در آخر شب و در وقت بيدار شدن و هنگام سوار شدن و وقت ظهر و وقتى كه سواره‌اى را ملاقات مى‌كند و در سحرها.

مسأله ١٢- كسى كه عمره تمتع به جا مى‌آورد، در وقت مشاهده خانه‌هاى مكه، بايد لبيك گفتن را قطع كند (و ديگر نگويد) و اگر شهر مكه وسعت يافته باشد احتياط (واجب) آن است كه وقتى خانه‌هاى مكه را در زمانى كه عمره به جا مى‌آورد مشاهده كرد، تلبيه را قطع نمايد (نه خانه‌هاى مكه قبل از وسعت يافتن). و كسى كه عمره مفرده به جا مى‌آورد، در صورتى كه از خارج مكه مى‌آيد، تلبيه را در وقت وارد شدن به حرم قطع مى‌نمايد. و كسى كه از مكه براى احرام عمره مفرده خارج شده است وقت مشاهده كعبه، آن را قطع مى‌نمايد. و كسى كه حج به جا مى‌آورد هر قسم حجى باشد وقت ظهر روز عرفه، تلبيه را قطع مى‌كند و احتياط (واجب) آن است كه قطع تلبيه به نحو وجوب است.

مسأله ١٣- ظاهر اين است كه در تكرار تلبيه، لازم نيست كه به همان صورتى كه در بستن احرام معتبر است باشد، بلكه همين كه بگويد: «لبّيك اللّهم لبّيك» كفايت مى‌كند، بلكه بعيد نيست كه لفظ «لبيك» كفايت كند.

مسأله ١٤- اگر بعد از گفتن تلبيه شك كند كه آيا صحيح انجام داده است يا نه، بنا را بر صحت آن مى‌گذارد. و اگر نيّت نمايد و دو جامه را بپوشد و در اداى تلبيه شك نمايد، مادامى‌كه در ميقات است بنا را بر اين مى‌گذارد كه تلبيه نگفته است و اما بعد از خروج از ميقات ظاهر اين است كه بايد بنا را بر گفتن آن بگذارد، مخصوصاً اگر اين شك‌