ساختن ساختمانى روى او يا قرار دادن او در تابوت و مانند آن‌كه او را بپوشاند كفايت مى‌كند. و اگر انتقال ميّت به جاى ديگرى كه كندن زمين آن ممكن است، قبل از آن كه براى ميّت چيزى (مثلًا بو گرفتن) پيش آيد، ممكن باشد، واجب است. و احتياط (مستحب) آن است كه گودال طورى باشد كه جسد ميّت از درنده‌ها محفوظ بماند و بوى آن به مردم نرسد؛ اگر چه بنابر اقوى، صرف زير خاك كردن در زمين، با اطمينان به تحقق دو امر مذكور- و لو از اين جهت كه درنده و يا كسى كه بوى آن او را آزار دهد وجود ندارد يا آن‌كه پس از دفن روى قبر او ساختمانى مى‌سازند- كفايت مى‌كند.

مسأله ١- كسى كه در دريا (مرده) است و به علت خوف تباه شدن و يا مانع ديگرى، رساندن او به خشكى ممكن نباشد و يا دشوار باشد بايد غسل و كفن و حنوط شده و نماز بر او خوانده شود سپس او را در خم و مانند آن گذاشته و درب آن را محكم بسته و يا آن‌كه وزنه‌اى از سنگ و مانند آن به پاهايش بسته و در دريا بيندازند و احتياط (مستحب) آن است كه در صورت امكان، اولى (گذاشتن در خم) را انتخاب كنند. و اگر ترس آن باشد كه دشمن، ميّتى را نبش قبر كرده و مثله نمايد بايد به كيفيت مذكور، در دريا انداخته شود.

مسأله ٢- بايد دفن رو به قبله باشد، به اين ترتيب كه ميّت را به طرف راستش بخوابانند به طورى كه در بلاد نيمكره شمالى سرش به طرف مغرب و دو پاهايش به طرف مشرق قرار بگيرد و به عبارت ديگر: سرش به طرف راست كسى كه رو به قبله است و پاهايش به طرف چپ او قرار گيرد. و همچنين است در دفن بدنى كه سر ندارد، بلكه سرى كه بدون جسد باشد و حتى قفسه سينه تنها، مگر آن‌كه ميّت زنى كافر باشد كه بچه مسلمان (در شكم) داشته باشد كه در اين صورت بايد پشت به قبله و روى طرف چپ خوابانده شود تا بچه در شكمش رو به قبله قرار بگيرد.

مسأله ٣- مخارج دفن حتى قير و ساروج و غير اين‌ها كه در محكم كردن قبر مورد نياز است، بلكه آنچه را كه جائر براى دفن در زمين مباح مى‌گيرد، از اصل تركه برداشته مى‌شود. و همچنين است مخارج انداختن در دريا از قبيل سنگ و آهن كه براى سنگين‌