گذشته بوده نمازش صحيح و قضا حساب مى‌شود، چنان كه اگر به خيال گذشتن وقت، قصد قضا نمايد، سپس معلوم شود كه وقت نگذشته بوده، نمازش صحيح و ادا حساب مى‌شود.

مسأله ٧- نيّت قصر (شكسته خواندن) و اتمام (تمام خواندن نماز) در جايى كه فقط قصر يا اتمام متعيّن است واجب نيست، بلكه در جاهايى كه نمازگزار، مخيّر بين قصر و اتمام است نيز واجب نمى‌باشد، پس اگر (در جاهايى كه مى‌تواند هم قصر بخواند و هم تمام) مثلًا نماز ظهر را با ترديد و به قصد اينكه بعد از تشهد اول يا در دو ركعتى سلام مى‌دهد و يا آن‌كه (سلام نمى‌دهد و) دو ركعت بقيه را مى‌خواند، شروع كند، نمازش صحيح است، بلكه اگر يكى از آن‌ها را به طور معيّن قصد كند، بنابر اظهر لازم نيست طبق آن عمل كند و مى‌تواند به ديگرى عدول نمايد، بلكه بنابر اقوى هيچ يك از آن‌ها با تعيين كردن هم تعيّن پيدا نمى‌كند و احتياج به عدول نيست، بلكه با سلام دادن در دو ركعتى، قصر تحقّق پيدا مى‌كند، چنان كه با ضميمه كردن دو ركعت بقيه، عملًا، اتمام حاصل مى‌شود بدون آن‌كه قصد در آن‌ها دخالت داشته باشد. بنا بر اين اگر قصد قصر نمود و بعد از انجام دو سجده، بين دو و سه شك نمود، بنا را بر سه مى‌گذارد و از اينكه نمازش باطل شود جلوگيرى مى‌كند، بدون آن‌كه قصد عدول (به تمام) لازم باشد. بلكه بعيد نيست كه وظيفه‌اش، تنها عمل به حكم شك باشد و البته در اينگونه موارد سزاوار است كه احتياط ترك نشود؛ به اين ترتيب كه نيّت عدول كرده، سپس (طبق وظيفه‌اش در موقع شك) براى نماز چاره‌جويى كند و پس از آن عمل را اعاده نمايد.

مسأله ٨- نيّت اينكه نماز واجب يا مستحب است لازم نيست، بلكه قصد قربت بدون هيچ قيد ديگرى كفايت مى‌كند، ولى احتياط (مستحب) آن است كه وجوب و استحباب را قصد نمايد.

مسأله ٩- تصوّر كردن تمام افعال و جزئيات نماز، موقع نيّت به طور تفصيل لازم نيست، بلكه تصوّر اجمالى آن كفايت مى‌كند.

مسأله ١٠- اگر در اثناى نماز، قصد شكستن نماز نمايد يا قصد كند كارى را كه نماز را باطل مى‌كند انجام دهد و توجه هم داشته باشد كه اين كار با نماز منافات دارد، چنانچه با