ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٢٤٠ - حكم اجزاى فراموششده نماز

مسأله ٢- اگر چند سجده و تشهد را فراموش كند، بايد به همان تعداد، آن‌ها را قضا نمايد و لازم نيست (موقع قضا) مشخص كند (كه مثلًا كدام سجده است) و همچنين ملاحظه ترتيب شرط نيست. البته اگر سجده و تشهد را با هم فراموش كند، احتياط (واجب) آن است كه هر يك از آن‌ها كه قبلًا فوت شده، قضاى آن را مقدّم بدارد و اگر نداند كه كدام يك از اين‌ها جلوتر بوده است، بايد احتياطاً تكرار كند، پس قضاى آن را كه قبل از ديگرى انجام داده، بعد از آن هم مى‌آورد (تا در قضاى آن‌ها ترتيب برقرار گردد).

مسأله ٣- در تشهّدى كه قضا مى‌كند سلام واجب نيست، چنان كه سجده‌اى كه به عنوان قضا آورده مى‌شود، تشهد و سلام در آن واجب نيست. البته اگر تشهد فراموش شده، تشهد ركعت آخر باشد، احتياط (مستحب) آن است كه، فقط به قصد قربت مطلق بدون آن‌كه نيّت ادا و قضا نمايد به جا آورده شود و بعد از آن، سلام را بگويد، چنان كه احتياط آن است كه دو سجده سهو را به جا آورد. و اگر جزء فراموش شده، سجده ركعت آخر باشد، احتياط آن است كه به همان قصدى كه در تشهد گفته شد، آورده شود و تشهد و سلام و سجده سهو را هم به جا آورد اگر چه اقوى آن است كه اين سجده، قضا است، و تشهد و سلام هم (كه قبلًا انجام داده است) در جاى خودشان واقع شده و اعاده آن‌ها واجب نيست.

مسأله ٤- اگر (در نماز) اعتقاد پيدا كند كه سجده يا تشهد را فراموش كرده و محل جبران آن‌ها (هم) گذشته باشد، سپس بعد از فارغ شدن از نماز، اعتقادش به شك تبديل شود، احتياط (مستحب) آن است كه قضاى آن لازم باشد اگر چه اقوى آن است كه واجب نيست.

مسأله ٥- اگر شك كند كه آنچه فوت شده است، يك سجده است يا دو سجده از دو ركعت، بايد بنا را بر اقلّ بگذارد.

مسأله ٦- اگر قضاى سجده يا تشهد را فراموش كند و بعد از آن‌كه به نماز ديگرى وارد شد، يادش بيايد؛ در صورتى كه اين نماز، مستحبى باشد، بايد آن را قطع نمايد و اما اگر نماز واجب باشد، قطع آن اشكال دارد، خصوصاً اگر آنچه فراموش شده، تشهد باشد.