پيغمبر به او فرمود: «چيزى به تو عطا مى‌كنم كه اگر آن را هر روز انجام دهى، برايت از دنيا و آنچه در آن است، بهتر خواهد بود و اگر هر دو روز يك مرتبه انجام دهى، خداوند گناه بين آن دو روزت را مورد مغفرت قرار مى‌دهد و اگر در هر جمعه يا هر ماه يا هر سالى انجام دهى خداوند گناه بين آن‌ها را مى‌بخشد».

و بافضيلت‌ترين وقت خواندن نماز جعفر (طيّار)، روز جمعه هنگام بالا آمدن آفتاب است و مى‌توان آن را از نافله‌هاى شب يا روز، حساب كرد كه- چنان كه در روايت آمده- هم براى او از نوافلش حساب شود و هم نماز جعفر، پس با نماز جعفر نافله نماز مغرب را مثلًا نيّت مى‌كند. و اين نماز چهار ركعت است كه دو سلام دارد، در هر ركعتى حمد و سوره مى‌خواند، سپس پانزده مرتبه مى‌گويد: «سُبْحانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ للَّه وَ لا الهَ الَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ اكْبَر» و همين تسبيح را ده مرتبه در ركوع و همچنين ده مرتبه بعد از سر برداشتن از ركوع، و همچنين در سجده اول و بعد از سر برداشتن از آن، و در سجده دوم و بعد از سر بلند نمودن از آن ده مرتبه مى‌گويد. پس در هر ركعتى هفتاد و پنج مرتبه و همه آن‌ها (در تمام چهار ركعت)، سيصد تسبيح مى‌شود. و ظاهر اين است كه گفتن تسبيحات از ذكر ركوع و سجده، كفايت مى‌كند، ولى احتياط (مستحب) آن است كه اكتفا به آن‌ها نشود. و در اين نماز سوره مخصوصى تعيّن ندارد، لكن افضل آن است كه در ركعت اول، سوره «إِذَا زُلْزِلَتْ» و در ركعت دوم، سوره «وَ الْعَادِيَاتِ» و در ركعت سوم، «إذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ» و در ركعت چهارم، سوره «قُلْ هُوَ اللَّهُ احَد» بخواند.

مسأله ١- در صورتى كه عجله داشته باشد، جايز است كه تسبيحات را به بعد از نماز تأخير بيندازد، همچنان كه اگر كار ضرورى داشته باشد، مى‌تواند در اصل نماز جدايى بيندازد؛ كه دو ركعت را بخواند و بعد از انجام آن كار ضرورى (دو ركعت) بقيه را به جا آورد.

مسأله ٢- اگر از انجام بعضى از تسبيحات در محل خودش غفلت نمايد، چنانچه در بعضى جاهاى ديگر يادش آمد، علاوه بر تسبيحات آنجا، آن‌ها را هم قضا مى‌نمايد. پس اگر تسبيحات ركوع را فراموش نمايد و بعد از سر برداشتن از ركوع يادش بيايد، بيست‌