كسى است كه در احرام حج يا عمره از صيد اجتناب نكرده باشد. و براى كسى كه صيد را گرفته و نكشته احتياط (واجب) آن است كه بيتوته كند. و اگر از غير اين دو مورد، از محرمات ديگر صيد مانند خوردن گوشت صيد و راهنمايى كردن و اشاره نمودن و غير اين‌ها اجتناب نكرده (بيتوته شب سيزدهم) بر او واجب نيست. و از آن دسته‌ها (كه واجب است شب سيزدهم بيتوته كنند) كسى است كه در احرام حج يا عمره از زن‌ها اجتناب نكرده است، چه به صورت وطى در دُبُر باشد يا قُبُل، همسرش باشد يا بيگانه، و بيتوته در غير نزديكى كردن واجب نيست، مانند بوسيدن و لمس كردن و مانند اين‌ها. و از آن دسته‌ها كسى است كه روز دوازدهم از منى‌ كوچ نكرده و به غروب شب سيزدهم رسيده است (كه بايد شب سيزدهم را در منى‌ بيتوته كند).

مسأله ٣- بيتوته در شب‌هاى مذكور بر اشخاصى واجب نيست: اول: بيماران و پرستاران آن‌ها بلكه هر كسى كه داراى عذرى باشد كه با وجود آن بيتوته برايش مشقّت دارد. دوم: كسى كه بر مال قابل اعتناى خودش (كه در مكه دارد) بترسد كه در مكه تلف گردد يا دزديده شود. سوم: چوپان‌ها، هنگامى كه نياز داشته باشند كه حيوانات خود را در شب بچرانند. چهارم: كسانى كه متكفّل آب دادن به حجاج در مكه هستند. پنجم: كسى كه در مكه، شب را تا طلوع فجر به عبادت مشغول باشد و به غير عبادت، مشغول نباشد مگر كارهاى ضرورى مانند خوردن و آشاميدن به قدر نياز و تجديد وضو و غير اين‌ها و ترك بيتوته در منى‌ براى كسى كه در غير مكه مشغول عبادت باشد جايز نيست حتى اگر در بين راه مكه به منى‌ باشد بنابر احتياط (واجب).

مسأله ٤- كسى كه در اول شب بدون عذر، در منى‌ نباشد بر او واجب است قبل از نصف شب به منى‌ برگردد و تا سفيده صبح در منى‌ بيتوته كند بنابر احتياط (واجب).

مسأله ٥- بيتوته از عبادات است كه در آن نيّت با شرايطش لازم است.

مسأله ٦- كسى كه بيتوته واجب را در منى‌ عمداً يا از روى جهل يا فراموشى ترك كند بر او واجب است براى هر شب، يك گوسفند (كفّاره بدهد)، بلكه كفّاره بر اشخاصى كه در مسأله ٣ شمرده شدند غير از پنجمين آن‌ها، واجب است، و اين حكم در سومين‌