مريضى كه بعد از برگشتن به مكه به خاطر ازدحام جمعيّت، از طواف عاجز باشند يا خوف آن را داشته باشند. دسته چهارم: كسانى كه مى‌دانند تا آخر ماه ذيحجه توانايى بر اعمال پيدا نمى‌كنند.

مسأله ٤- اگر براى دسته‌هاى مذكور غير از گروه آخر خلاف (اعتقادشان) آشكار شد، مثل اينكه حيض و نفاس اتّفاق نيفتاد، يا مريض خوب شد يا ازدحام آن چنانى نبود كه از آن بترسد، بر آن‌ها اعاده اعمالشان واجب نيست اگر چه احوط (استحبابى) است. و اما دسته چهارم پس اگر منشأ اعتقادشان، مرض يا پيرى يا عليلى باشد، اعمال گذشته برايشان كفايت مى‌كند وگرنه كفايتشان نمى‌كند، مثل كسى كه عقيده داشت كه سيل مانع او مى‌شود يا زندانى مى‌شود و بعداً خلاف آن كشف شد.

مسأله ٥- جاهاى حلال شدن (چيزهايى كه به وسيله احرام حرام شده بود) سه جا است: اول: بعد از سر تراشيدن يا تقصير كردن، پس همه چيز مگر بوى خوش و زن‌ها بر او حلال مى‌شود و صيد ظاهراً بر او حلال مى‌شود اگر چه به احترام حرم، حرام است. دوم:

بعد از طواف زيارت (يعنى طواف حج) و دو ركعت آن و سعى، كه بر او بوى خوش حلال مى‌شود. سوم: بعد از طواف نساء و دو ركعت آن، كه بر او زن‌ها حلال مى‌شوند.

مسأله ٦- كسى كه به خاطر عذرى مانند چند دسته گذشته، طواف زيارت و طواف نساء را جلو مى‌اندازد، بوى خوش و زن‌ها بر او حلال نمى‌شود، و همه محرّمات بعد از تقصير و حلق براى او حلال مى‌شود.

مسأله ٧- طواف نساء اختصاص به مردها ندارد، بلكه زن‌ها و خنثى و خصى و بچه مميّز را (هم) شامل مى‌شود، پس اگر يكى از اين‌ها آن را ترك نمايد برايش زن‌ها حلال نمى‌شوند و اگر زن است برايش مردها حلال نمى‌شوند، بلكه اگر طفل غير مميّز را وليّش محرم كرد بنابر احتياط (واجب) بايد او را طواف نساء دهد تا برايش زن‌ها حلال شوند.

مسأله ٨- طواف نساء و دو ركعت آن واجبند و ركن نمى‌باشند، پس اگر آن‌ها را عمداً ترك نمايد حجّش باطل نمى‌شود، اگر چه زن‌ها برايش حلال نمى‌شوند، بلكه احتياط (واجب) آن است كه عقد و خواستگارى و شهادت بر عقد، برايش حلال نمى‌شود.