ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٢٧٤ - از آن جمله است نماز جعفر بن أبي طالب عليه السلام

وَ اعُوذُ بِكَ مِمّا اسْتَعاذَ مِنْهُ عِبادُكَ الْمُخْلَصُونَ». و اگر رجاءً به جماعت بخواند، دو خطبه بعد از آن رجاءً به جا مى‌آورد و ترك اين خطبه‌ها در زمان غيبت، جايز است. و در اين نماز، بلند خواندن براى امام يا كسى كه فرادا مى‌خواند، مستحب است و بلند كردن دست‌ها در حال تكبيرها و در صحرا خواندن آن به جز در مكه مستحب است. و زير سقف خواندن آن مكروه است.

مسأله ١- امام در اين نماز- مانند ساير نمازهاى جماعت- غير از قرائت را به عهده نمى‌گيرد.

مسأله ٢- اگر در تكبيرها يا قنوت‌ها شك كند و در محل آن باشد، بايد بنا را بر كمتر بگذارد.

مسأله ٣- اگر چيزى كه موجب سجده سهو مى‌شود در اين نماز به جا آورد، احتياط آن است كه سجده سهو را به قصد رجاء به جا آورد، اگر چه واجب نبودن آن در صورت مستحب بودن نماز عيد (مثل زمان غيبت) خالى از قوّت نيست. و همچنين است حال در قضاى تشهد و سجده‌اى كه فراموش شده باشند.

مسأله ٤- در اين نماز، اذان و اقامه نيست. البته مستحب است كه مؤذن سه مرتبه بگويد: «الصلاة».

بعضى از نمازهاى مستحبى‌

از آن جمله است: نماز جعفر بن أبي طالب عليه السلام‌

و اين نماز از مستحبات مؤكّد است و از نمازهاى مشهور بين عامّه و خاصّه است، و از چيزهايى است كه پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم به پسر عمويش هنگام بازگشت از سفرش به خاطر محبّت و گرامى داشتن او به وى عطا كرد كه از امام صادق عليه السلام است كه: «در روز فتح خيبر هنگامى كه جعفر از حبشه آمد، پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم به او فرمود: «آيا جايزه‌اى به تو ندهم؟ آيا بخششى به تو نداشته باشم؟ آيا به تو هديه‌اى نكنم؟» پس جعفر گفت: «چرا يا رسول اللَّه»- حضرت صادق عليه السلام مى‌فرمايد: مردم گمان كردند كه پيغمبر به او طلا يا نقره مى‌دهد، لذا گردن‌ها را كشيدند تا ببينند چه مى‌دهد- پس‌